Debby's columns

 

 

 

Onzeker

 

Vandaag lees ik dat de Nederlandse vrouw het pashokje niet meer uit durft. Dit geldt in elk geval voor de vrouwen die er nog wel ín durven. Ik heb sowieso een galhekel aan paskamers en dat heeft meer met de paskamer te maken dan met mezelf. Het blijft onprettig om je tussen 5 spiegels onder een TL lamp te moeten uitkleden. Uitkleden doe je nml bij voorkeur uit de buurt van een spiegel. Voorover staand is niemand op zijn mooist, laat staan een veertig plusser die ook nog eens twee kinderen heeft gedragen.Dat de Nederlandse vrouw het pashokje niet meer uitdurft heeft natuurlijk alles te maken met onzekerheid over het figuur. Vreemd eigenlijk dat er zoveel vrouwen ontevreden zijn over hun uiterlijk terwijl het merendeel van deze dames een gangbaar formaat heeft. Hoe zou dat nou toch komen? Je zou denken dat wij Hollandse vrouwen een beetje trots zijn op onze struise vormen waaraan je kunt zien dat onze oma’s sterke boerinnen waren die niet anders deden dan kinderen werpen en heel hard werken. Brede heupen en pronte borsten, dat is eigenlijk een beetje de mal voor een Hollandse uit de kluiten getrokken vrouw. Jammer dat we er niet wat trotser op zijn. Hoe zou dat nou toch komen?Een volgend artikel dat ik lees verteld ons dat enorme siliconenborsten uit de mode zijn. Halleluja!! Eindelijk gerechtigheid voor het kleine B’tje, aldus mijn verheugde reactie en ik gooi het bovenste knoopje van mijn bloes alvast los. Maar helaas, een natuurlijke borstvergroting is nu in (waarbij ik mij verbaas over de tegenstrijdigheid als je de woorden natuurlijk en borstvergroting met elkaar in verband) brengt. Bij de natuurlijke borstvergroting wordt vet wordt weggezogen uit buik, billen of benen en in de borsten gespoten waar het hopelijk dankzij de stamcellen de borsten aanzet tot groeien. Mijn oog valt op de reclames naast het artikel:

-          hoe je een rimpelvrij decolleté krijgt

-          borstvergroting (met siliconen) voor maar € 1750, -

Onzeker doe ik het knoopje van mijn bloes weer dicht. Ik lees verder en kom op een ander heikel punt voor oer Hollandse vrouwen, vooral in pashokjes waar je onder die bouwlampen eerder lichtblauw lijkt dan tropisch bruin. Naast alle Nederlandse meiden die vanwege hun komaf al zijn gezegend met een chocoladekleurige teint, worstelt half Nederland met bleke ledematen en kiezen we er zelfs vrijwillig voor om gehuld in een lachwekkend minuscuul bikinietje, ingevet als een paling een daglang op een zanderig handdoekje te gaan liggen verbranden teneinde maar niet zo wit meer te zijn. Een dik lichaam is al afstotelijk, laat staan als het dik én wit is. Maar daar is wat op gevonden. Lipotec heeft een nieuwe zelfbruiner die nog langer blijft zitten, wel twee weken! Onder het artikel staat een nieuwe vondst, een badpak dat zonlicht voor 80% doorlaat. Dus dat wordt oppassen voor verbrande schaamlippen (zouden die ook gaan vervellen?). Als ik als klap op de vuurpijl dan ook nog eens lees dat 33% van de mannen een voorkeur heeft voor schaamhaar op zijn Braziliaans (oftewel; kaal), zakt de moed me in de schoenen.Ik wil niet om de twee weken naar een zelfbruiningskliniek voor een kleurtje. Ik wil niet om de vier weken met mijn benen wijd in een salon liggen teneinde mijn kruis een ‘Braziliaans’ voorkomen te geven.Ik wil niet dat ze mijn buikvet in mijn borsten gaan pompen en al helemaal geen siliconen.  Ik wil gewoon trots zijn op dat lichaam dat mij is toebedeeld. Wit, met kleine borsten en brede heupen. Teveel vet hier en daar maar alles doet het. Terwijl ik – inmiddels wat somberder gesteld- op dezelfde site vervolgens artikelen tegenkom met als titel ‘Eva Longoria in bikini’,’Micky Hoogendijk gevraagd voor de Playboy’, Hollywoods afslanksensatie (10 kg eraf zonder moeite!), Lindsey Lohan huurt vrouwelijke sexy DJ in (klik hier voor foto’s van de DJ) en ‘Gisele Bundchen halfnaakt op het strand” bedenk ik mij dat geen enkele vrouw die ik ken, ongeacht haar postuur, tevreden is met zichzelf.

Hoe zou dat nou toch komen?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Jan

 

Als de wekker gaat strekt een hand vanonder de deken vandaan, geeft een goed gerichte mep richting het indringende geluid en de wekker zwijgt. Jan draait zich genoegzaam om in zijn warme bed.

“Moet je er niet uit?” klinkt de snerpende stem van zijn eega.

‘Kon ik die maar een mep geven waarna ze zou zwijgen’, denkt Jan en duwt zijn gezicht iets dieper in zijn kussen.

Een uur later trapt Jan zijn fiets en zijn gewicht tegen de harde wind in. Stormkracht negen hadden ze voorspeld, en zijn vrouw vond hem eigenwijs dat hij toch ging fietsen. ‘Van een beetje beweging is nog nooit iemand doodgegaan’ , was het verweer in gedachten van Jan.

Hij stalt zijn fiets in de gerenoveerde fietsenstalling en loopt het gebouw binnen. Als hij in de lift staat probeert hij er zich een voorstelling van te maken hoe vaak hij al in deze lift heeft gestaan. Hij struikelt daarbij over het aantal gewerkte dagen min de verlofdagen per jaar maar komt op een schatting van ruim tienduizend keer. Al vierenveertig jaar werkt hij bij hetzelfde bedrijf, begonnen op zijn twintigste en nooit meer weggegaan.

Ach, hij heeft het hier best naar zijn zin gehad maar hij verheugt zich al jaren op zijn pensioen dat volgend jaar dan eindelijk werkelijkheid wordt.

Lekker vissen, wandelen en fietsen. Eindelijk al die boeken lezen waar hij steeds maar niet aan toekomt en stiekem denkt hij erover om zelfs het schrijven ook weer op te pakken.

Aan het eind van de dag staat Jan weer in de lift en fietst daarna naar huis terwijl een waterig zonnetje in zijn gezicht schijnt. Thuis wacht zijn vrouw hem op met boerenkoolstamppot, zijn favoriete eten. Klokslag zeven uur zet Jan het Journaal aan en roert in zijn koffie met veel warme opgeklopte melk en ziet het onbewogen gezicht van de premier het slechte nieuws brengen.

Jan verslikt zich in zijn koffie en zapt de rest van de avond langs alle nieuwszenders in de hoop dat hij het verkeerd gehoord heeft. Verkeerd begrepen heeft.

Hij heeft het niet verkeerd begrepen. De pensioengerechtigde leeftijd wordt opgetrokken naar 67 jaar. Vreemd als je bedenkt dat ze daarnaast de werkloosheid tegen willen gaan. Noemen ze dat niet een contradictie?

’s Nachts ligt Jan te woelen in zijn bed. Zijn vrouw probeert zijn gedachten te verzetten door haar warme mollige lijf tegen de zijne te drukken maar Jan is er met zijn gedachten niet bij. Zijn vrouw vindt het niet erg. Maanden later vindt ze het wél erg maar Jan wil niks meer.

Hij lacht niet meer, hij praat niet meer, hij vrijt niet meer, hij eet slecht en hij wil ook niet meer werken. Maar op zijn werk hebben ze een streng verzuimbeleid en Jan moet werken anders wordt hij ontslagen. Weekend na weekend ligt hij zwijgend op bed. Zijn hengel staat eenzaam in de schuur.

Zijn vrouw is ten einde raad maar de dokter weet het ook niet meer, Jan wil geen medicijnen. Ze praat, huilt en smeekt maar Jan zwijgt in alle talen en keert elke nacht zijn vrouw de rug toe.

In alle stilte vreet Jan zich van binnen op. De vitaliteit die hij een leven lang heeft opgebouwd door niet te roken, veel te bewegen en te genieten van het leven is in een half jaar tijd verdwenen. Zijn vrouw heeft het opgegeven en is een verhouding begonnen met de huisarts.

Op een morgen draait de vrouw van Jan zich naar hem toe en tast gewoontegetrouw onder de deken naar zijn geslacht. Jan voelt ijskoud aan.

Hij is eindelijk stijf.

 

 

 

 

Dilemma

 

Soms verruil je de ene verslaving voor de andere. Of de ene frustratie voor de andere. Omdat ik vind dat ik genoeg heb lopen zeiken over dat niet-roken (NR) zal ik trachten er ook niet meer over te schrijven. Best lastig, want juist tijdens het schrijven was het altijd zo lekker om te ro….

Maar zoals beloofd; dat doe ik dus niet meer (roken niet en erover schrijven ook niet) echter eten des te meer. Het vult geenszins de hunkering die het NR veroorzaakt maar ach, dan heb ik tenminste weer wat anders om over te klagen.

Klagen ja, want mijn broeken kunnen niet meer dicht. Da’s ietwat overdreven, ze kunnen nog wel dicht, ik kan alleen niet meer ademen.

Laat staan zitten. (Valt me op dat dat tegenstrijdig is; laat staan zitten).

Hoe dan ook, ik barst uit mijn hempie. Eerlijkheid gelast mij te zeggen dat de gevulde bovenkant van mijn hempje mij dan wel weer vreugdevol stemt. Sinds mijn tienerjaren heb ik hoopvol gewacht op de dag dat moeder natuur mij twee volle pronte peervormige borsten zou toebedelen, maar ergens is het mis gegaan.

Moeder natuur had die dag een verlofdag, vrees ik.

Inschikkelijk als ik ben heb ik er nooit een probleem van gemaakt, mijn liefdes ook niet, en geen moment heb ik getwijfeld of ik vrijwillig mijn roomblanke huidje zou laten opensnijden teneinde twee zakken siliconen aan mijn lichaam te laten toevoegen (om vervolgens de boel dicht te laten kitten met siliconenkit). Neen, lieve lezers, ik heb mijn kleinschalige borstpartij altijd fier gedragen en ándere punten van mijn lichaam benadrukt. Wat schetst dan ook mijn verbazing toen ik vanmorgen mijn bh (cup klein B’tje) aantrok en zag dat de inhoud het textiel overtrof.

Twee lelieblanke toppen der duinen deinden in het sierlijk zwarte kant en er tussenin ontwaarde ik een duizelingwekkende diepte.

Argwanend ben ik naar een andere spiegel gelopen maar ook daar toonde mijn lichaam haar ontluikende pracht en praal. Van opwinding begon ik diep te ademen waardoor het zachte vlees omhoog en omlaag bewoog en een lichte trilling in het vetweefsel veroorzaakte.

Voor mijn ogen kwam een schilderij van Rubens tot leven.

Toen ik daarna echter op de weegschaal ging staan om de schade van zeven weken NR te inventariseren zag ik dat mijn Brigitte Bardot Borsten een hoge rekening presenteren.

De kilo’s zijn uiteraard helaas niet alleen bovenin mijn hempje terug te vinden. Als ik met mijn armen zwaai moet ik uitkijken dat de zak vet die onder mijn arm bungelt niet tegen mijn hoofd zwiept en een hersenschudding veroorzaakt. Hoe prettig mannen ’n pronte kont ook vinden; ikzelf krijg inmiddels visoenen van een dikbil stier en daarnaast heeft mijn buik een ongezonde omvang gekregen en is mij inmiddels al herhaaldelijk gevraagd wanneer ik uitgerekend ben.

Nu kan ik natuurlijk gaan lijnen, zeker met de zomer in het verschiet, maar ja, die verleidelijke rijpe perziken in mijn bloesje dan?

Het is een dilemma en onwillekeurig moet ik (voor het eerst in mijn leven vrijwillig) denken aan voetbal, en wel aan Johan Cruijff.

Elk nadeel heb z’n voordeel.

En zo is ’t maar net.

 

 

Tabaksindustrie

 

Zoals inmiddels wel bekend zal zijn bij iedereen ben ik dus gestopt met roken. Best vreemd, dat stoppen met roken zorgt niet alleen voor schonere adertjes en beter doorbloede longen maar ik hou ineens meer tijd over. Voorheen was ik in de lunchpauze een beetje aan het jakkeren om naar buiten te kunnen om vervolgens snel in de bloedkou, met verkleumde jatten en staand tussen afvalcontainers (zo ziet het rookhok er bij het CBR uit) mijn sigaretje te kunnen roken. Na het werk altijd eerst naar huis voor een welverdiend lekker kopje koffie, met uiteraard een welverdiend sigaretje. Daarna nog even snel boodschappen halen voor het avondeten (en sigaretten). Nu ga ik in de lunchpauze een gezonde wandeling maken en loop gelijk door naar de Hoogvliet. Dus vanuit het werk kom ik in een rookloos huis terwijl het nog geen tijd is om het avondeten te bereiden. Het huishouden is dus op maandag al geknipt en geschoren en ik heb zowaar tijd om boeken te lezen.

Maar ja, dat boeken lezen gaat ook wel weer een beetje vervelen. Eigenlijk zou ik graag weer eens iets zinnigs willen schrijven maar het wel en niet roken heeft beslag genomen van mijn gedachtegang en er komt weinig anders uit mijn pen dan opgedroogde nicotine.

Ik probeer te denken aan alles wat ik afgelopen dagen heb meegemaakt. Nou, dat is verdomd weinig. Elke avond ligt deze brave hendrik al vroeg in bed want door het niet roken is het toch even iets minder gezellig allemaal en de wijntjes smaken niet. Nee, echt niet. Vraag me niet wat ze allemaal hebben gelaserd in mijn lichaam, maar ze zijn  ongetwijfeld langs een drank meridiaan geflitst. Beter. Ik ben fit, voel me uitgerust en gezond, en dat was de bedoeling. Mijn writersblock is tijdelijk.

Maar er moet toch wel iets zijn waar ik me dusdanig aan geërgerd heb zodat er een column over geschreven kan worden? Nou, eigenlijk niet. Mijn enige verontwaardiging is inmiddels al een week oud en behelst het moment dat ik onder ogen durfde te zien dat mijn verslaving een complot is van de tabaksindustrie. Natuurlijk wist ik dat allang, maar rokers praten niet graag over dat soort onderwerpen. Ik in elk geval niet. Neemt niet weg dat ik, zij het achterhaald, mij met terugwerkende kracht boos kan maken over het feit dat het wel toegestaan is om, als fabrikant, allemaal kankerverwekkende teringzooi in een sigaret te stoppen maar dat het is verboden om op een perron willekeurig ergens een sigaret op te steken. Dat is toch vreemd? Als roken nou zo ongelooflijk slechts is (en dat is het, afgelopen week is bekend geworden dat kanker, veelal veroorzaakt door roken, doodsoorzaak nummer 1 is) waarom worden de fabrikanten dan niet aangepakt? Als een boer kippen heeft die besmet zijn met de  vogelziekte, dan wordt zijn hele boerderij platgebrand. Als in China een melkfabrikant melanine (dodelijke stof) in de melk doet (om te verhullen dat de melk was aangelengd met water) en er sterven vervolgens kinderen en volwassenen, dan worden de verantwoordelijken ter dood veroordeeld. Aan u of u het eens bent met de doodstraf, maar terecht dat ze worden gestraft.

Hoe zit dat met de directeuren van Kent, Marlboro en Camel? Waarom worden deze mensen niet ter verantwoording geroepen omdat ze aan hun product willens en wetens steeds meer verslavende, dodelijke stoffen toevoegen met als enig doel winst? Is de macht van de tabakslobby dan zo groot? Zo groot dat we miljarden besteden aan campagnes om mensen in hemelsnaam van het roken af te helpen en aan gezondheidszorg die het de komende jaren alleen maar drukker zal krijgen met al die, tegen wil en dank verslaafde mensen?

Is het om de economie in stand te houden? Als alle sigarettenfabrieken gedwongen gesloten zouden worden, wat terecht is, want waarom laten we de kroeg op de hoek wel failliet gaan  vanwege het rookverbod en die tabaksfabrikant ongemoeid, krijgen we dan zo’n enorme werkloosheid dat de economie gaat wankelen? Is het een tactiek om mensen het vuur aan de schenen te leggen met gezemel over niet roken in een kroeg, maar ze anderzijds volop de gelegenheid te bieden een lange termijn euthanasie met zichzelf aan te gaan door overal, werkelijk overal sigaretten aan te bieden. Geen enkele drempel bij het verkrijgen van dit middel dat levensbedreigend is terwijl ik voor tabletten tegen het hoesten waar codeïne in zit al naar mijn huisarts moet voor een recept. Het is toch te gek voor woorden dat er reclamecampagnes zijn die de roker duidelijk moeten maken dat zijn gerook schadelijk is voor een ander terwijl alle honderden merken te koop zijn bij de supermarkt op de hoek, de snackbar om de hoek en de benzinepomp iets verderop. Misschien moeten we toch maar eens op z’n Amerikaans die fabrikanten gaan aanklagen. Dat er sigaretten moeten komen met alleen tabak. Geen toegevoegde teringzooi, maar alleen tabak. Ook niet echt gezond, maar niet zo dodelijk als dat het nu is.

Zie je wel, ik heb eindelijk een doel gevonden! Ik ga de tabaksindustrie aanklagen, en als ik daarmee klaar ben stort ik me op de alcoholconsumptie. Want je moest een weten welke schade alcohol aanricht.

Heerlijk, om zo’n nuchtere blik op de wereld te kunnen werpen.    

    

© Debby van den Bergh, februari 2009

 

 

 

 

Nicotine

Afgelopen woensdag 28 januari 2009, om precies te zijn om 13:30 uur, ben ik gelaserd.

Nee, niet de trap afgelazerd zoals jullie eerder van mij zouden verwachten, maar gelaserd tegen het roken. Tegen de hunkering naar sigaretten.

Het is gek, pas als je stopt met roken word je je ervan bewust hoe sterk je lichaam verlangd naar een dodelijk stofje, nicotine genaamd.

Nu denken jullie, als je bent gestopt met roken waarom zou je er dan nog mee bezig zijn en er over schrijven? Kun je het onderwerp sigaretten niet beter negeren?

Nee, juist niet. Ik ben van mening dat je je vijand met open vizier tegemoet moet treden. Negeren betekent ontkenning en ik ben me er van bewust dat mijn verslaving niet te ontkennen valt. Dus ga ik het gevecht aan. Ik wil weten wie mijn vijand is zodat ik deze kan analyseren, categoriseren en tenslotte elimineren.

Brengt mij via Google op Wikipedia.

Ik tik in ‘nicotine’ en lees dat nicotine niet alleen het meest verslavende stofje is in de sigaret (in mijn geval Kent) maar ook zenuwgif. Dat klinkt gezellig.

Nicotine prikkelt de zenuwcellen en verdooft ze daarna. Hoe giftig nicotine is merk je bij het roken van je allereerste sigaret; duizeligheid, misselijkheid, hoofdpijn en zweten…dat alles weten wij rokers prima te doorstaan eer we verslaafd zijn! Eigenlijk best knap. Een sigaar bevat overigens genoeg nicotine om een kleuter te doden (als deze de sigaar opeet). Bij het roken gaat een hoop nicotine verloren, maar genoeg om ons een half uur lang tevreden te stellen met de aanwezigheid van nicotine in bloed en hersenen. Daarna begint de hunkering opnieuw.

Nicotine werkt in op je hersenen, je hormoonafscheiding, insulineproductie en nog meer essentiële systemen in je lichaam maar veroorzaakt op zich geen kanker.

O?

Ik lees dat naast nicotine een hele teerfamilie in de sigaret zit. Denk hierbij aan zware metalen en koolwaterstoffen. Waarom er teer in de sigaret zit kan ik nergens vinden. Dat het zwarte goedje niet bepaald goed is voor blozende longetjes mag duidelijk zijn.

Bij de verbranding van een sigaret komen meer dan 4000 stoffen vrij waarvan 9 kankerverwekkende, waaronder dus de familie teer maar ook het gif formaldehyde, een gas met een zeer sterke, onaangename geur (gek, nooit geroken).

In wezen is het een sterk ontsmettingsmiddel dat voor van alles wordt gebruikt in de industrie. Alsof het allemaal nog niet genoeg is komt er met het roken van sigaretten koolmonoxide vrij in het lichaam…ja, dezelfde koolmonoxide waarvoor ik in mijn keuken een melder heb hangen.

Verder zitten er in sigaretten nog 40 andere schadelijke stoffen.

Waarom? Wat doen die daar? Hoe komen ze erin en met welke reden? Ik kan het nergens vinden.

Ik Google nog even verder en lees dat in 87% van de gevallen van longkanker, roken de oorzaak is. Vrouwen die roken hebben ongeveer 12 keer zoveel kans op het krijgen van longkanker als vrouwen die nooit gerookt hebben.

Simpel. Het enige dat ik dus hoef te doen is de drang naar nicotine te onderdrukken en een gezond en gezellig leven er op na gaan houden. Ja, ja, dat wil iedere roker en bijna niemand lukt het. Mij dus ook niet.

Totdat mij op kantoor de mogelijkheid tot laseren word aangeboden. Vorig jaar al (werd steeds uitgesteld, hoera) dus ik heb een lange aanloop gehad.

Twee weken voor het zover was ben ik begonnen met het lezen van Allan Carr en  mezelf voorbereid op het onvermijdelijke, ik ga stoppen, hoe dan ook. Niet alleen door het lezen van Carrs boek maar ook door mijn eigen dwingende gedachten ben ik anders naar roken gaan kijken (terwijl ik nog rookte).

Waarom rook ik?

Het is rebels, ik verdom het om mij iets te laten opdringen.

Is dat zo?

Nee natuurlijk niet. Het is gewoon dom en ik wil geen kanker krijgen.

Ik ben de sigaret als een onwelkome ‘vriend’ gaan zien. Iemand die ik wil verlaten, los wil laten. Afscheid nemen. Het is mooi geweest.

Ik verlos mezelf. Vandaag.

Het laseren die middag heeft een bijzonder effect op me, ik ben niet alleen nog zekerder om te stoppen maar de hunkering is er niet. Ik vind rook vies ruiken (toch dat formaldehyde?) en kijk met medelijden naar rokende collega’s die buiten in de snijdende kou tussen de afvalbakken in het speciale rookhok staan. De dag erna heb ik het onverwacht lastig en krijg ik ’s avonds de huilbui die me al voorspeld was door de meneer van het laseren. Ik jank mijn ogen uit mijn kop en ga vroeg naar bed. De volgende dag (dag drie) ben ik weer helemaal bij de pinken en nog steeds vol trots en zelfvertrouwen. Ik rook nooit meer.

Na het werk een borreltje halen in de kroeg en uit eten. Ook nog naar mijn liefje toe en alweer ben ik moe en loom van het laseren. Maar lekker moe. Tevreden moe. En nauwelijks last van hunkering. Waar zou ik naar moeten hunkeren dan? Kankerverwekkend gif dat ik naar binnen zuig, al zoveel jaren?

Nee. Als ik echt ernstige hunkeringen ga krijgen dan beloof ik mezelf een ander bijzonder cadeau. Iets dat ik zo heel graag wil maar steeds uitstel. Poesjes.

Dan neem ik er twee.

En dan noem ik ze Nico en Tine.

 

 

 

 

Circus

Tijdens de kerstdagen zag ik dat er binnenkort weer een nieuw televisiespektakel uitgezonden ging worden; een circus met bekende Nederlanders. Het KerstSterrenCircus. Dat wil je toch niet geloven? Zijn die bekende Nederlanders nou werkelijk allemaal zo narcistisch dat ze denken dat wij zitten te wachten op weer die kop van hun op tv terwijl we het afgelopen jaar al zoveel van die bekende gekken voorbij hebben zien komen in rollen waar ze helemaal niet in passen? Schoenmaker blijf bij je leest zou ik zeggen. Ik was er al aan gewend geraakt om de Pfaffs, Patricia en Adam, Jan Smit en Frans Bouwer te mogen aanschouwen in hun naargeestige dagelijkse rituelen inde vorm van reallife soaps. En dat Gerard Joling (God verhoede dat je op een dag een zoon baart, die je de toch wel mannelijke naam Gerard meegeeft en ruim veertig jaar later als een Can-cangirl op de voorpagina van de telegraaf ziet staan) heeft bedacht dat zijn prestaties van allerlei programma’s goed samengaan met dat kattengejank van hem, daar heb ik me inmiddels wel bij neergelegd. De halsbrekende toeren die Neerlands bekenden ten toon spreidde op het ijs was gelukkig ook wel eens grappig als er eentje na een mislukte  driedubbele flikflak over het ijs lazerde. Het dansen met de sterren heb ik koste wat het kost vermeden. Maar ik heb toch moeten aanschouwen dat Jody Bernal won. Laat hem in hemelsnaam verder gaan in een danscarrière. Niet dat ik hem hoef zien te dansen, maar ik wil hem wel dolgraag horen zwijgen.

Dat Rene en Natasja in hun  tenenkrommende programma ‘geen cent te makken’ elkaar mobiel op de hoogte hielden van de stand van de wasmachine doet blijkbaar niets af aan het feit dat de voedselbank zo’n enorme toeloop heeft. We zijn er blijkbaar nog trots op ook. De donaties voor de voedselbank stromen binnen. Hoe triest kan het gesteld zijn in een land dat er überhaupt voedselbanken nodig zijn? En wie komen er eigenlijk voor in aanmerking? Moet je je bankafschrift meenemen als je zo’n goed gevuld pakket met overgebleven dure A merken van de AH mag komen ophalen? Dan kom ik, ondanks dat ik vijf dagen per week werk ook wel in aanmerking. Ik wil ook wel elke week zo’n kerstpakket. Saillant detail is dat Linde de Mol –ik neem aan als grap- een zwart pikant stringetje in de voedselpakketten heeft laten stoppen. Size Medium. Daar werd over geklaagd in het nieuws want een dame had geen size medium maar size ‘daar wil je liever géén string bij aan zien’. Ik vermoed dat het een eetbare slip was.

Acteurs, zangers,  en nog meer Hollands trots zien we voortdurend voorbijkomen in panels, jury’s en reklames. Ik weet niet eens meer zeker of Joop Braakhekke nou bijklust als schoonmaker of in zijn dure eettent werkelijk met een pleeborstel in de truffelsaus staat te roeren. Ik dacht op een gegeven moment dat Hans Kazan heel Nederland had weggetoverd en vervolgens met een halfnaakte zwartgetoverde Katja Schuurman in zijn achtertuin in een strooien hutje was gaan zitten steengrillen, maar ik bleek naar “Groeten uit de Rimboe’ te zitten kijken.

De wereld moet niet gekker worden. Zangers gaan bedelen, acteurs kruipen door onbewoonde gebieden op zoek naar een mol en presentatoren laten zich verleiden tot zingen wat ze dan niet blijken te kunnen, gezien het feit dat ze worden weggestemd. Vakantiegangers nemen zelfs Gordon mee naar hun favoriete vakantieplek. Dan denk je dus alles gehad te hebben en dan wil dat zooitje ongeregeld ook nog eens bewijzen dat het circusvak een vak is dat iedereen kan beoefenen. Ja, ik weet heus wel dat er een goed doel achter zit, en dat juich ik uiteraard toe, maar dat het nodig is om geld bij elkaar te krijgen door een KerstSterrenCircus te organiseren vind ik tenenkrommend. Gaat u er maar eens lekker voor zitten want op de familiezender komen Sanne Wallis de Vries, Herman den Blijker, Najib Amhali en Danny de Munk voorbij op olifantenruggen, aan trapezes, als clowns en als stalmeester. Alles voor het goede doel of om te bewijzen hoe veelzijdig ze zijn. En wij? Wij slikken het als de zoete koek die wordt uitgedeeld in de voedselbankpakketten. Wij vreten alles. Wij laven ons aan de Bonny st Claires die halfdood door een jungle kruipen. We lachen ons bewusteloos bij programma’s waar bekende Nederlanders panel zich in allerlei bochten wringt om de leukste grap van de avond te maken. Lichtelijk jaloers kijken wij naar deze mensen die zich op een of andere duistere manier een status hebben aangewend die wij, nederige simpele zielen, nooit zullen bereiken. Een status die aangeeft dat zij in staat zijn voordurend dingen te doen die wij alleen maar kunnen dromen. Een status die ons zegt ‘had je maar een vak moeten leren’.

De status van de roem.

 

 

 

 

Moraal

 

Het wordt geen grappige column.

Of het door het sombere weer komt of mijn eigen gemoedstoestand weet ik niet, maar vrolijk ben ik niet. Vallende blaadjes hebben op wel meer mensen invloed en gisteravond viel het me ook nog ‘ns op dat het volle maan is; voldoende ingrediënten om weg te glijden in een melancholische bui waarbij mijn vermogen om nieuws op een humoristische manier te analyseren even ver te zoeken is.

Gisteren is een jongetje van twaalf hier in Rijswijk voor de tram gekomen. De foto op internet toonde zijn verkreukelde fietsje, maar ik had geen behoefte om zijn verkreukelde fietsje te zien. Zijn ouders en zijn twee zusjes ook niet. De impact van zo’n gebeurtenis is groot, al weten we allemaal dat dit soort dingen dagelijks veelvuldig gebeuren, maar als het dichtbij is, komt het ook ineens heel dichtbij. Vanmorgen toen ik naar mijn werk reed dacht ik aan de ouders van dat jongetje. Dat je hele leven in puin ligt en dat de wereld gewoon verder draait. Moet bizar zijn.

Als ik op een nieuwssite vervolgens lees dat een Britse man zijn zeventien maanden oude stiefkindje dusdanig heeft mishandeld dat het overleed (het kindje was eerder al verlamd door een gebroken rug, miste nageltjes en vingertopjes), word mijn gemoedsrust er niet beter op. Mijn -gelovige- collega geeft op mijn vraag ‘en waar is God op die momenten?’ de repliek dat Hij het kindje niet heeft mishandeld. “Nee, maar hij laat het wel toe’. Tot zover de theologische discussie en we gaan gewoon door met onze werkzaamheden.

Eigenlijk wil ik een verontwaardigde column schrijven over het stukje dat ik las waarin Rouvoet de seksmoraal van onze jeugd ‘losgeslagen’ noemt.

Goh.

Wat een heldere conclusie.

Maar Rouvoet benadrukt tegelijkertijd dat hij geen wettelijke maatregelen wil eisen, maar wel een breed debat over het onderwerp wil. Ik citeer Rouvoet: "Dit is meer dan een opvoedprobleem, het is een maatschappelijk probleem."

Goh.

Knap hoor. Kan wel zien dat de beste man gestudeerd heeft. Ik was er namelijk nooit op gekomen dat de moraal van onze jeugd losgeslagen is. Het valt mij namelijk niet op dat jonge meisjes (mijn dochters ook) op straat constant worden lastiggevallen door -sorry voor het stigmatiseren- allochtone medelanders met het verzoek of ze lekker willen neuken of pijpen. En gelukkig zit er een knop op mijn t.v. zodat ik s’avonds om 23:00 uur de over het scherm glijdende, naakte en hijgende telefoonhoeren niet hoef te zien, en mijn dochters ook niet.

En het valt mij ook niet op dat als mijn dochter een commerciële zender heeft opstaan en teletekst gaat kijken, onder in beeld permanent een regel staat waar ‘hete huisvrouwen’ en ‘live sex’ te vinden zijn. Dat de Veronica gids (ik heb de Varagids) een hele advertentiepagina heeft waarop, weliswaar erg klein, reclame wordt gemaakt voor allerlei sex sms mogelijkheden is ook heel normaal. Én zo goed voor de moraal!

Daarnaast (gelukkig zit er een knop die t.v. hè?) identificeren mijn kinderen zich niet met al die halfblote, op benen rijdende wijven in MTV clips. Welnee, ze weten wel beter. Dat we verder worden overspoeld met programma’s waarbij het de gewoonste zaak van de wereld is dat als je je gebit wilt laten herstellen je er automatisch een borstvergroting bij krijgt, is ook geen reden om te gaan twijfelen aan de heersende moraal. In het programma de Gouden Kooi was veelvuldig te zien hoe makkelijk je de moraal van jongeren kunt beïnvloeden. Geef ze geld, een huis en een bubbelbad en het Soddom en Gomorra is geboren. (En zend het vervolgens rond etenstijd uit).

De seksmoraal van onze jeugd is losgeslagen.

Sorry alle gelovigen die dit lezen, maar Godverdegodver, komen we daar nu dan pas achter? En dat die Klompvoet dan verdomme ook gelijk terugkrabbelt door geen wettelijke maatregelen te willen is werkelijk waar te zout om te vreten.

Het kabinet zou de eigen moraal eens onder de loep moeten nemen.

Wees in godsnaam eens heldhaftig.

Desnoods een moraalridder.

 

 

 

Zwart-wit

 

Barack Obama is de nieuwe president van Amerika.

Ik ben er blij mee, niet alleen omdat het een democraat is maar vooral omdat zijn aanstelling belofte inhoudt.

Ja, ik weet dat deze president onder andere voor de doodstraf is (en ik tegen), dat hij het wapenbezit niet wil verbieden (ik wel) en geen voorstander is van het homohuwelijk (ik wel) dus helemaal himmelhochjauchend ben ik ook weer niet.

Maar laten we eerlijk zijn, die foute imitatie van een trekpop McCain was nou echt, zoals mijn dochter dat zo treffend kan zeggen, kansloos. Daarbij denk ik dat onder het bewind van McCain meer onpopulaire maatregelen genomen zouden worden dan nu het geval zal zijn bij Obama.

Ik denk dat de grootste winst zit in zijn huidskleur. Het is vreemd dat ik voor het eerst sinds ik columns schrijf deze term in de pen durf te nemen. Wij zijn in Nederland gewend geraakt om onze medelanders niet te beoordelen of categoriseren in huidskleur dus je zou bijna vergeten dat ook ons land wordt bevolkt door Indische, Indonesische (schijnt een groot verschil te zijn), Surinaamse, Kaapverdiaanse, Marokkaanse, Turkse, Sloveense (jaja ik heb een Sloveense collega), Chinese mensen en nog tal van andere culturen. Allemaal net een ander kleurtje. De een iets meer chocoladebruin dan de ander en de ander weer net iets melkwitter dan de buurman.

De een koffie zwart, de ander café au lait. Ik gooi alle vergelijkingen er maar eens uit. Want nu mag het weer. Was ik er al aan gewend geraakt om alles en iedereen om mij heen toch vooral niet te beoordelen op kleur, afkomst of religie, dan kan ik nu mijn beoordelingsvermogen uitbreiden.

Dus, mijn stellige mening is dat Obama een pré heeft als nieuwe wereldleider; hij is zwart. Persoonlijk vind ik hem meer een mooie mix van Flexa’s donkere muurverf kleur ‘Storm’ en het naturelkleurige ‘Biscuit’ maar goed, het schijnt heel normaal te zijn om alles wat etnisch een andere afkomst heeft ‘zwart’ te noemen. Ineens werd in het journaal, bij talkshows en peilingen gesproken over zwarte kiezers, zwarte districten en een zwarte president. Voor het eerst vond ik het eigenlijk wel een beetje jammer dat ik niet zwart ben. Nou ja, licht koffiekleurig is dan weer net iets mooier dan gitzwart, maar ik had er zo graag bij willen horen. Dan hadden ze mij misschien op straat geïnterviewd met de vraag wat ik als zwarte ervan vind dat een zwarte president is gekozen. Dat ik mijn blijdschap zou kunnen tonen omdat er eindelijk een Amerikaanse president is gekozen die alleen al vanwege zijn pigment de ware American dream verwezenlijkt. Dat ik, als kleurling, dan ook eindelijk over mezelf zou durven zeggen dat ik zwart ben, want dat deed ik eerder niet. Nee, in Nederland zijn we er juist aan gewend om omzichtig over allochtonen en autochtonen te praten en nu deze termen als onvriendelijk worden aangemerkt zoeken we naar andere terminologie.

Het liedje van Frank Boeijen, ‘denk niet wit, denk niet zwart, denk niet zwart-wit’ spookte afgelopen dagen regelmatig door mijn hoofd.

Ik durf te hopen dat de donkere huidskleur van Obama een pré is in zijn onderhandelingen met het Midden-Oosten. Die zijn ook niet wit en misschien schept het een band.

Er was ooit een witte democratische president en nu een zwarte. De witte president wilde een wit voetje halen bij ene Monica en werd vervolgens zwart gemaakt. Ik durf te wedden dat deze zwarte president een wit hondje aanschaft voor zijn kinderen. Of denk ik nu erg zwart-wit?

 

 

 

 

 

Tv

 

Zo af en toe val ik van de ene verbazing in de andere. U weet inmiddels wel dat ik regelmatig nieuwssites afstruin (nieuws.nl en nu.nl zijn favoriet) op zoek naar inspiratie. Gister kwam ik zowaar weer een artikel tegen over Rebecca Loos (zie een eerdere column) en dat deed me eigenlijk goed, het benadrukte mijn terechte afkeer van dit zinloze mokkel.

Want ruim vier jaar na haar relatie met Beckham, en het schandaal dat er op volgde omdat David getrouwd is met Victoria, komt deze parasiet alsnog via een interview met een cijfer (een acht) voor David Beckham in verband met zijn bedprestaties. Dat ze überhaupt tot acht kan tellen. En nu genoeg over (hersen)Loos!

            Mijn echte verbazing betrof het tv aanbod van deze week. Er was een programma dat heet ‘Het zesde zintuig; plaats van delict’. Ik zal in het kort uitleggen wat er gebeurt: een groep paragnosten moeten op een voor hun onbekende plek -waar een moord is gepleegd- laten zien wat ze kunnen, en daarbij worden punten toegekend als ze specifieke details kunnen geven, zoals het moordwapen, kleur ogen etc. Huilend kijken de nabestaanden toe vanuit een geblindeerd busje en mogen na afloop kennis maken met de paragnost.

“Ja, onze Joop had inderdaad een gouden horloge en inderdaad, toen hij bloed rochelend nog een paar zinnen kon zeggen terwijl hij in zijn rug werd gestoken met een priem, schijnt hij gezegd te hebben “help me”. Knap dat u dat allemaal ziet”.

Vervolgens moeten de nabestaanden punten verdelen over de paragnosten.

“Ja, u heeft het goed gezien. Onze Joop heeft inderdaad nog vijfhonderd meter over de grond gekropen, ondanks dat het bloed uit zijn lichaam gutste, om bij zijn auto te komen. En het klopt dat hij bij de laatste trap in zijn gezicht is bezweken, pal naast zijn auto. U had dat goed, dus u krijgt vijf punten van ons”.

 Ik kan er niks aan doen maar de uitdrukking ‘de een z’n dood is de ander z’n brood” flitste door mijn hoofd. Daarbij ook vreemd; de paragnosten zijn aan het eind van het programma, als er eentje weg moet, allemaal zenuwachtig want tja, het is een wedstrijd en ze willen allemaal graag winnaar zijn. Maar dat zal voor een echte helderziende toch geen verrassing zijn?

Kwam ook voorbij. De nieuwe docusoap van de familie Froger waarin het gezin zich onder het plebs begeeft en ze een maand lang als een bijstandsfamilie gaan leven. Ach, wat leuk. Altijd fijn om te zien hoe Bekende Nederlandse verzuchten dat sommige mensen het écht niet makkelijk hebben hoor! En dat ze de magnetron via marktplaats moeten veilen om eten te kunnen kopen. Wat een slimme oplossing! Saillant detail is natuurlijk dat Rene, (die verdacht veel lijkt op een pad, let maar eens goed op) na een maand weer vrolijk thuiskomt van zijn optreden (wat zou zo’n kaartje kosten? Zou een bijstandsgezin dat kunnen betalen?) en een pizza in de combimagnetron flikkert. Want de familie Froger hoeft de magnetron niet te verkopen op marktplaats. Zou het niet veel leuker zijn om een bijstandsgezin in de villa van de Frogers (Frog! zie je wel!) te planten en ze Natasja’s huishoudgeld voor een maand te geven. Lachen. Dan kan dat bijstandsgezin mooi aansluiten bij de nieuwe docuserie ‘Echte Gooise meisjes’ en met deze verwende snolletjes champagne gaan drinken op een boot op de Vinkeveense Plassen.

Wat ook leuke tv kan opleveren: Balkenende mag een maandje ruilen met Pino uit Sesamstraat waarna we ongetwijfeld tot de onthutsende ontdekking komen dat de verschijning van Pino bij ‘de groten der aarde’ hetzelfde effect heeft als de verschijning van onze premier.

Een nog beter idee; laten we de koningin aan de deur zetten van ’s lands grootste kruidenier alwaar ze de daklozenkrant gaat verkopen (opbrengst mag ze houden). Aan het einde van de dag kan ze terug naar haar slaapplaats onder de brug. Vijftig onhandelbare Amsterdamse Marokkaanse kutjochies mogen vervolgens in haar kasteel, daar zullen ze zich vast niet vervelen. Prins Willem Alexander gaat een docusoap maken met Jomanda en zal een ultieme poging doen om wijn te veranderen in  water. Da’s pas watermanagement.

Het overkoepelende commissariaat dat de leiding heeft of geeft aan het bestuur van alle banken ter wereld wordt voor een maandje bezet door tien uitgemergelde Ethiopiërs, tien dakloze Indiërs en tien besneden Afghaanse vrouwen, ‘ns kijken wat er gebeurt als zij 200 miljoen euro te verdelen hebben.   

Geert Wilders laten we een maand ruilen met de door een auto ongeluk omgekomen Oostenrijkse rechts extremistische Jörg Haider (hij reed extreem rechts*). Zal onze Geert inzien dat als je tijd eenmaal is gekomen, ondanks al je inspanningen, alsnog alles om je heen zwart zal zijn.

John de Mol, bedenker van al deze prachtige programma’s, mag een maandje ruilen met Onze Lieve Heer.

Hij denkt nu toch al dat ie God is.   

 

* Grap uit Koefnoen

 

----------------------------

 

Pijn

Je hebt pijn en je hebt pijn. Met andere woorden; je hebt lekkere pijn en niet lekkere pijn. Het lijkt erop alsof ik de geheimzinnigheid rondom SM met deze column voorgoed ga opheffen, maar niets is minder waar. Ik hou niet van SM, ik hou niet van slaan en wil zeker niet geslagen worden.

Maar goed, lekkere pijn dus. Wat ik daar onder versta? Pijn die misschien vervelend is maar toch ten goede gekeerd kan worden. Misschien ben ik niet duidelijk, ik zal voorbeelden geven. Spierpijn hebben en dan gaan stretchen, of eigenlijk beter nog, gemasseerd worden. (Liefst een beetje stevig, geen geaai). Je hoofd stoten en vervolgens de zachte lippen van je lief op je voorhoofd voelen. Ook lekker, hoofdpijn hebben en er een zak ijs opleggen. Je keel is ontstoken en dan (veel) drop eten.  Voorzichtig in je jeukende ontstoken oog krabben met het puntje van je nagel. Menstruatiekramp na een orgasme voelen wegebben. Je vingers branden aan een hete pan en snel je hand onder de koude kraan houden. Kiespijn hebben en het verdoven met wodka. Je hart -wederom- laten breken maar beseffen dat je vrij bent.

            Niet lekkere pijn is van een heel andere orde. Een migraine aanval is niet te verhelpen met een zak ijs. Bevallen is ook geen pretje. Je teen zo hard stoten dat deze breekt valt ook niet ten goede te keren en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar wat mij afgelopen week heeft verbaasd is dat mijn bezoekje aan de fysiotherapeut, dat eigenlijk op mijn lijstje van zeer lekkere pijn voorkwam, nu prominent op één staat onder de noemer niet lekkere pijn. Wat is er gebeurt? Een aantal weken geleden heb ik mijn heg (met megaheggenschaar) gesnoeid. Had ik niet moeten doen aldus de fysiotherapeut. Deze leuke, vriendelijke fysio X te R. zou mijn vastgeklonken RSI gewricht wel weer in beweging krijgen. Dat lukte, en zelfs de krachtig uitgevoerde druk op mijn onderrug ervoer ik als aangenaam. Maar afgelopen dinsdag was het even anders. Ik nam –bij de gedachte aan het zacht loswrikken van mijn onderrug- licht knorrend plaats op de behandeltafel; kom maar op. En passant vertelde ik dat tijdens het autorijden mijn onderrug het meest last gaf en over de tintelingen in mijn linkerbeen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Fysiotherapeuten weten nml heel veel van heel diep liggende spieren. En daar kunnen ze alleen bij door héél hard hun vinger 10 centimeter diep in je vlees te duwen. 

            Alsof er een priem in mijn pronte kont werd gestoken, zo voelde het. Op mijn gekerm vroeg hij ‘doet ’t pijn?’ en ging onverstoorbaar door met zijn marteling. Het deed niet een beetje pijn (en ik ben geen kneus, ik heb twee dochters gebaard) maar behoorlijk zeer. Terwijl ik lag te kermen informeerde hij hoe oud mijn auto is. ‘Lekker belangrijk’ mompelde ik onvriendelijke en probeerde me te concentreren op de snijdende pijn. Ik hoorde hem wel praten maar snapte niet waarom hij wilde weten welk merk in rij. Wat zijn mannen toch rare wezens, zeker mannen zoals X te R. die ook nog denkt je af te leiden tijdens het pijnigen met gezeik over je auto.

Ondanks mijn protesten dat de peurende vinger in mijn meest diepliggende bilspier nu toch echt onhoudbaar akelig werd ging hij stug door. Hij moest en zou de boel loskrijgen desnoods met geweld (nou daar was ie dan aardig mee bezig). Ondertussen blatend over auto’s en deelde me gelijk mee dat mijn Rover nou net het merk was waar hij niks mee had. Fijn al die informatie.

Toen hij eindelijk stopte met het tergen van mijn pijngrens en ik me weer aankleedde begreep ik de informatie naar mijn auto.

Oude auto’s hebben doorgezakte stoelen. Rovers’ hebben vaak hendels om de hoogte van de stoel in te stellen en, zo wist X me te vertellen, dat mijn ontwrichte gewricht misschien gebaat is als ik de stoel en leuning verzet. Gewoon even een andere houding aannemen.

            En natuurlijk scheelt het nu ik zijn advies heb opgevolgd. En natuurlijk zijn de tintelingen in mijn been een stuk minder na de molestatie van mijn bil. En natuurlijk voelt mijn achterwerk aan alsof er een olifant tegenaan heeft getrapt. En ntuurlijk ga ik volgende week weer.

Misschien ga ik die pijn wel lekker vinden.

 

----------------------------

 

Gesprekstof

Soms zit ik dagenlang mijn hoofd te breken waar ik nu weer eens over zal schrijven. De onderwerpen die voorbijkomen zijn of te oninteressant om over te schrijven, of ze maken niets bij mij los, wat natuurlijk onontbeerlijk is.

Ik speur de internetnieuwssites af naar materiaal dat mij moet bewegen mijn pen in de inkt te dopen en ongenuanceerd mijn mening te geven.

Dat lukte dus niet en ik had de moed opgegeven totdat ik naar mijn wekelijkse boksles ging en in een gesprek viel van twee mannen die bij mij op de sportschool eveneens boksles volgen. Om even het plaatje te visualiseren; het zijn bepaald geen kneusjes, sterker nog, eentje heeft het postuur van een uitsmijter en daarbij een gladgeschoren kop. Een heel vriendelijk gezicht staat synoniem voor zijn karakter, het is een schatje. De ander is weliswaar iets kleiner maar ook daaraan kun je zien dat hij sportief is, hij heeft blond haar en blauwe ogen. Allebei een korte broek met stevige benen (waarom denkt u dat ik op boksles zit) en een lekker shirtje erop. Ze stonden geanimeerd met elkaar te praten en zoals ik altijd doe; ik sloot me bij het gesprek aan. Je zou kunnen denken dat ze het hadden over het slikken van anabolen en vitaminepreparaten om de spieren op te pompen, of over Lieke van Lexmond die voor de tweede keer in de Playboy staat maar ook over de nieuwste Audi TT cabriolet die is aangeschaft.

Maar neen, de heren waren druk in gesprek over de vraag of het leuk is om achter de kinderwagen te lopen! Beiden hebben kleine kinderen, de een zelfs een baby van een paar maanden en de ander staat op het punt om voor de tweede keer vader te worden. Genoeg gesprekstof dus. Over het achter de kinderwagen lopen waren ze het niet eens. De een vond het niks en de ander geweldig. Het gesprek kreeg toch nog een mannelijk trekje toen een ander heerschap zich met de discussie ging bemoeien en opmerkte dat achter een kinderwagen lopen niet alleen heel leuke dames aantrekt maar dat die dan ook nog voorover buigen om in de kinderwagen te kunnen kijken. Ik opperde dat de aanschaf van een lage kinderwagen om die reden misschien een goed idee is; dat waren ze met me eens.

Tijdens de warming up ging het gesprek verder en ik zorgde ervoor in de buurt te blijven van deze vaderlijke kolossen. Het ging nu over het eetpatroon van de kleintjes. De kindertjes blijken een gezonde trek te hebben want ze komen sneller aan van melk dan Oprah Winfrey van een slagroomtaart. Grappig eigenlijk, als we ouder zijn, zijn we trots als we weinig eten om op gewicht te blijven maar als ouder ben je apetrots als je kind uit zijn rompertje barst.

Een van hen vertelde dat hij regelmatig naar de H&M gaat om voor zijn dochtertje  roze jurkjes te kopen. Mét bijpassende maillots, sokjes met strikjes en speldjes met gekleurde bloemetjes voor in het minuscule plukje haar op het bolletje. En zo veranderde het gesprek van koers; waar zijn de leukste kleertjes te koop voor de nazaatjes? Grijnzend hoorde ik het allemaal aan en toen ik opmerkte dat we het volgende week eens over de bevallingen moesten hebben, werd dat met gejuich ontvangen. Het laatste wat ik opving van het vadergevoelensgesprek was het ontroerende eerste lachje.

Toen ik na de training naar de kleedkamer liep om te gaan douchen maakte de grootste van de twee het grapje dat hij wel samen met me wilde douchen. Maar helaas, door zijn conversatie was deze reus gedegradeerd tot zemelende kwee en was ik bang dat hij tijdens het douchen mijn haartjes zou willen wassen om me na het douchen in te poederen met Zwitsal talkpoeder.

Sorry mannen. Jullie doen het ook nooit goed hè? Maar voor een vrouw als ik, is het koord waarop jullie balanceren, smal. Een man moet man zijn.

Hij mag niet met zijn pink in de lucht koffie drinken, maar ook niet slurpen.

Hij moet van een lekker stuk vlees houden (en dan bedoel ik niet mezelf) maar mag niet met zijn handen eten.

Hij moet er verzorgd uitzien maar niet ijdel zijn.

Zijn nagels moeten schoon zijn maar zéker niet gemanicuurd.

Het is fijn als hij over zijn gevoelens praat maar in godsnaam niet zemelen over exen.

Hij mag zijn vrijheid koesteren maar moet wel monogaam zijn.

Hij mag naar andere vrouwen kijken, maar alleen als ik er niet bij ben.

Hij moet van gezelligheid houden maar geen zuiplap zijn.

Hij moet me aandacht geven maar me niet voortdurend lastig vallen.

Hij moet teder zijn maar mij wel bruut nemen.

Hij moet me niet nalopen maar me wel op handen dragen.

En u vraagt zich af waarom ik gescheiden ben?

 

----------------------------

 

Rebecca Loos

 

Het lukt me niet. Ik had mezelf voorgenomen om vooral geen column te schrijven over Rebecca Loos. Het zou te makkelijk zijn om dat wezenloze tenenkrommende wijf door het slijk te halen, aan dat soort gemakzuchtige sensatiezoekerij wil ik mijn handen niet vuil maken.

Maar het lukt me niet.

Er zijn een aantal berichtgevingen voorbijgekomen waarbij ik me wel heb kunnen beheersen om mijn pen in venijn te dopen, maar vandaag is het raak. Haar geile blik staart mij aan vanaf de nieuwswebsite, en het onderschrift vermeldt dat R. Loos (rijmt zo lekker op domme doos) verliefd is.

Ze verklapt niet wie het is, wel dat hij een Nederlander is en dat hij bekend is. Uiteraard is hij bekend, anders wel steenrijk. Wat La Loos opent slechts voor heel veel muntjes haar juwelendoos.

Ik ben waarschijnlijk een van de weinige vrouwen die David Beckham uit haar bed zou schoppen. Niet alleen voel ik afgrijzen bij mannen die hun wenkbrauwen en/of borsthaar scheren maar deze Engelse narcist heeft een heel groot gebrek; niet alleen zijn lelijke tanden maar zijn stemgeluid is een ware nachtmerrie. Maar goed, hij is wel bekend. En rijk. En dat is voor R(ade)Loos de enige kwalificatie die zij stelt aan haar bedgenoten.

Echtgenote; geen bezwaar.

Kinderen; geen bezwaar.

Huwelijk om zeep helpen; geen bezwaar.

Echtgenote in kwestie wereldwijd beschamen; geen bezwaar.

En wij Nederlanders omarmen deze diplomatendochter nadat de affaire Beckham breed is uitgemeten in de pers, waarbij ze stralend trots de hitsige sms’jes van Beckham voorlas. Je zou verwachten dat wij zo iemand met pek insmeren en vervolgens in een kippenhok lazeren maar nee, ze mag SBS shownieuws presenteren. Volgend jaar maakt ze haar filmdebuut in een Nederlandse film en zal ze in een programma mee gaan doen. “Jullie gaan heel veel van mij zien” aldus R(ücksicht)Loos.

Ja, daar was ik al bang voor.

Er was ook al heel veel van deze golddigger te zien in het Duitse FHM; ik ben eerlijk, ze heeft een prachtig lijf, maar in de bijgaande tekst heeft (schaamte)Loos een gouden tip voor ons vrouwen; start een lesbische affaire!

Nee dit is geen grap, (naad)Loos vindt dat we niet bang moeten zijn voor het onbekende, gewoon doen en je ontdekt hele nieuwe gevoelens! Nou mevrouw Loos (hé, rijmt ook op naaidoos), ik laat de beurt aan me voorbijgaan. Ik hou het toch maar op ’n lekkere, behaarde en ongetrouwde man. Het idee alleen al, dat ik op aanraden van deze ranzige del maar eens een oestertje moet eten.

Dan heb ik ook nog wel wat tips voor (kans)Loos:

- laat dat belachelijke accent achterwege

- onderga een metamorfose en verdwijn in de anonimiteit

- ga in een klooster, ontdek je hele nieuwe gevoelens

- blijf van getrouwde mannen af

- blijf van getrouwde vrouwen af

- neem een herder

- ambieer geen filmcarrière

- doe iets goed voor de mensheid

- hou twintig minuten je adem in

        

Natuurlijk vindt u nu dat ik minstens zo vals ben als (zin)Loos.

Klopt.

Sorry.

Kan het niet laten.

Lekker makkelijk om iemand op papier door de stront te halen, zonder kans om zich te verdedigen.

Klopt.

Sorry.

Het is me niet gelukt het niet te doen.

En inderdaad, ik ben het met u eens.

R(espect)Loos.

 

----------------------------

 

 

Vrijheid

 

Ingrid Betancourt is na ruim zes-en-een-half jaar vrij. Het Colombiaanse leger heeft haar én nog een aantal medegegijzelden weten te bevrijden uit de handen van de FARC.

Het heeft me jarenlang bezig gehouden, deze gijzeling. Natuurlijk besef ik me dat zij niet de enige was, en ook niet de enige gijzelaar met kinderen. Maar op een of andere manier was zij in mijn gedachten gekropen als een moeder die in de strijd voor het presidentschap probeerde door middel van gesprekken met de FARC de dialoog tot vrede te openen.

        Natuurlijk zijn er in de afgelopen zes-en-een-half jaar grotere misdaden tegen de mensheid begaan. Ook ik heb met walging en ongeloof kennis genomen van de gruwelen die vader (en opa) Fritzl heeft begaan. De natuurrampen die nog altijd plaatsvinden op plekken op de aarde waar de mensen al bijna niks hebben, en door overstromingen en andere ellende het laatste beetje dat ze hebben verliezen.

Natuurlijk weet ik dat de honger en droogte in de derde wereld landen nog altijd niet zijn opgelost. Ondanks al die inzamelingsacties waarmee we afgelopen tientallen jaren om de oren zijn geslagen. Nog steeds sterven baby’s, kinderen, moeders en vaders als gevolg van ondervoeding en verontreinigt water.

        Toch is Ingrid Betancourt voor mij een symbool geworden van iets dat naast eten en drinken zo essentieel voor de mens is. Vrijheid. In al zijn vormen is haar vrijheid haar ontnomen. Ze heeft zes verjaardagen van haar toentertijd zestienjarige dochter gemist. Zes verjaardagen van haar toentertijd twaalfjarige zoon. De afgelopen zes kerstmissen, als wij ons tegoed deden aan copieuze kerstmaaltijden zat Ingrid in de jungle en dacht aan haar kinderen onder een kerstboom. Ze hebben het haar ontnomen om haar kinderen te troosten als ze verdrietig waren. Te koesteren als ze een nachtmerrie hadden. Te leren opgroeien tot volwassene. Het is haar ontnomen om moeder te zijn.

Het is haar ontnomen om vrouw te zijn. Om een geliefde lief te hebben. Het is haar ontnomen om te ontwikkelen. Om de wereld om haar heen in haar op te nemen en geestelijk te verrijken. Ze hebben haar naast het moeder en vrouw zijn de essentie van het bestaan ontnomen. Datgene waar we bereid zijn voor te vechten en wellicht te sterven. Datgene dat ons, wij die het hebben, als voor gewoon ervaren. Vrijheid.

 

----------------------------

 

 

Opluchting

 

Soms word je onverwacht overvallen door een grote opluchting dat zich eenvoudig laat vergelijken met het openknopen van je broek na een copieus diner, je plas kunnen laten lopen nadat je het noodgedwongen twee uur in een file hebt moeten ophouden of het moment dat de piloot het vliegtuig na vier uur turbulentie in een trans-Atlantische vlucht, veilig op de grond weet te zetten.

Dat moment van ontlading onderging ik toen ik via de media te weten kwam dat er een eind zou gaan komen, na 607 dagen al, aan het programma De Gouden Kooi. Natuurlijk zult u nu zeggen “er zit een knop op de tv” en dat klopt, ook bij de mijne, maar ik woon niet alleen. Ik heb twee dochters die bevangen waren door de perikelen rond een groep camerageile niksnutten die in een villa zijn gestopt en alles kunnen krijgen/bestellen wat ze maar willen. Inclusief escortdames.

Enfin, het zal u allemaal niet ontgaan zijn. Mij helaas dus ook niet.

Hoe hard ik ook mopperde en tot groot ongenoegen van mijn huisgenoten tijdens de  uitzendingen van DGK, de psychiatrische patiënten die er huisden belachelijk maakte; ze bleven kijken.

Vreemd eigenlijk. Een van de belangrijkste elementen in de opvoeding van mijn dochters is het feit dat ik ze leer dat onenigheid fatsoenlijk wordt besproken. Natuurlijk mopperen twee pubers tegen elkaar over geleende kleren, kwijtgeraakte mascara’s en wie er nu wel of niet moet afwassen, maar ik duld geen schreeuwpartijen in mijn huis. Daarnaast worden bij ons deuren gesloten en niet dichtgegooid, proberen we zo heel af en toe ons ongelijk te bekennen, delen we naast lief en leed ook eerlijk de snoep en chips, en bij onterechte kattigheden informeren we omzichtig naar de tijd van de maand en slikken boze woorden in uit begrip voor wat de ander aan maandelijkse ongemakken schijnt door te maken.

Wat ik probeer duidelijk te maken is; ik streef naar een harmonieus gezin waar beslist (maakt u zich geen zorgen) ruimte is voor geestelijke groei van mijn puberende dochters. Maar wel met respect voor elkaar. Voor elkaars verschillen, verschillende inzichten en verschillende eisen, verwachtingen en verlangens. Dan verbaast het mij dat mijn dochters zich voor de tv laafden om een groep mensen te zien die het voor elkaar kregen, in hun drang beroemd en rijk te worden, om ruim twee jaar zichzelf te persifleren (ik kan me niet voorstellen dat ze echt zo zijn).

Ben ik wars van schreeuwpartijen, in DGK was het dagelijkse kost. Schelden, schreeuwen, gooien, tieren en beledigen, het was de gouden levenselixer van deze groep fatsoenloze mensen. Mijn dochters moesten er om lachen; ik niet. Als ik al werd geconfronteerd met dit onbenullige programma, dan viel ik steevast in een gillende ‘discussie’ waarbij een van mijn grootste ergernissen de vuilbekkende roodharige schoonmaakster betrof (ik weet haar naam niet).

Maar het is zover. Na een tergend lange periode word ik verlost van een bloed-onder-de-nagels-vandaan-peuterende Huub die het liefst neus tegen neus zijn medebewoners voorzag van blaffend commentaar dat gepaard ging met klodders spuug dat hij –schuimbekkend- in de mondhoeken verzamelde. Verlost van taferelen in het bubbelbad die eigenlijk pas na 23:00 uur uitgezonden zouden moeten worden.

Verlost van dat ongelooflijk wanstaltige, naakte vette lijf van Jaap. Verlost van het hersenloze wicht Claire dat als enige handenarbeid in de villa het opsteken van een sigaret had. Verlost van het geschreeuw, de vuile taal, de vunzigheden en de mensonterende omstandigheden waarin deze mensen zich bereidwillig plaatsten.

Ik geef toe, ik heb één keer hardop gelachen om DGK. Dat was het moment dat Jaap zijn belofte om de helft van het te winnen kapitaal aan een goed doel te schenken, na zijn overwinning weer introk met de woorden dat het geld niet naar Stichting Aap zou gaan maar naar Stichting Jaap.

Hadden we nou werkelijk iets anders verwacht?

 

----------------------------

 

 

 

Joli(n)g

 

Laatst werd ik geconfronteerd met het programma Holland’s Got Talent. Het was voor het eerst dat ik dit programma zag (mijn dochter zat tv te kijken) en was verbaasd om te zien dat ook deze show werd gepresenteerd door glitternicht Gerard Joling. Op zich heb ik niet veel met of tegen Joling. Überhaupt niet tegen homo’s maar wat er nu voorbij kwam op deze verder gemoedelijke zaterdagavond sloeg alles.

Dat de jury voorzitter HenkJan Smits is, die de nobele taak op zich heeft genomen om Nederlands ambitieuze bevolking te filteren op wel of geen X factor, wel talent of niet, wel een lekker ding of niet maar er zelf bijzit als een pafferige trol, is slechts een detail. Ook jurylid Patricia Paay, die haar borsten recent heeft laten verkleinen (mijn god, hoe groot waren die krengen eerste dan?) is niet het  storende element ondanks de uitstraling van een barbiepop model zestiger jaren.

         Ik heb niet veel gezien van de mensen die in het programma optraden –ik was verdiept in een boek- maar mijn dochter smulde van deze sterren in spé en af en toe wierp ik een blik op de voorbijkomende parade mensen. Wat mij echter wel opviel waren de opmerkingen van glibberhomo Joling. Zijn we al jarenlang geteisterd door zijn jankerige uithalen, nu is hij prime time op zaterdagavond op televisie om de ene show na de andere te presenteren. Hebben we in Nederland nu werkelijk geen ander talent rondlopen? Moet deze rugridder nou echt elke denkbare show presenteren omdat we een gebrek aan kundige presentatoren en presentatrices hebben?

Het is mij een raadsel. Ik zag deze glijneef al voorbijkomen in programma’s als SBS shownieuws, dansen met sterren, schaatsen met sterren (al is Joling in combinatie met sterren dan weer wel voor de hand liggend) en het programma Geer en Goor dat ze beter Goor en Goor hadden kunnen noemen.

         Oké, zaterdagavond dus. Deze relnicht komt op in een jasje druk bezaaid met glitters; dat kan. Hij heeft quasi intelligent een bril op en zijn geïmplanteerde haar ligt keurig gemodelleerd over zijn voorhoofd; kan ook.

Maar dan gaat deze sterspeurder een deelnemer die heeft opgetreden interviewen en komen er slechts dubbelzinnige opmerkingen uit zijn door uitgescheurde mondhoeken gesierde smoel. De deelnemer, een beatboxende jongen, werd door Joling gecomplimenteerd met het feit dat ie zoveel met zijn mond kan. Hierbij keek hij olijk in de camera en de jongen zweeg gegeneerd. Toen het gesprek om een of andere duistere reden over kerstliederen ging kon Geer het niet nalaten te benadrukken dat hij in elk geval kerstballen heeft (het hele jaar door). Het twirlingteam dat hierna optrad had, verkleed als heksen, spinraggen op de kostuums afgebeeld. Ons oertalent wist tussen twee zinnen door op te merken dat de dames waarschijnlijk niet overal spinraggen hebben.

         Wat hilarisch. Wat een lol. Wat een gevatte opmerkingen. Is dit nu wat wij willen zien? Is dit nu wat wij willen horen? Moeten wij nu werkelijk lachen om zijn exhibitionistische gedrag dat heel Nederland toeschreeuwt hoe bereidwillig en horny hij is? Ik niet. Ik draag homoseksuele mensen een warm hart toe maar deze volgepompte flikker mag van mij doen waar hij schijnbaar zo goed in is.

Opflikkeren.

 

 

----------------------------

 

Joran

 

Het is alweer een tijdje geleden dat wij werden getrakteerd op de verbijsterende ontboezemingen van Joran van der S.

Toen ik de commercieel uitgemolken uitzending van Peter de Vries had gezien, wilde ik de dag erna toch op internet lezen wat er nu eigenlijk was gebeurt. Zeven miljoen Nederlanders bleken gekeken te hebben hoe deze gewetenloze puberale egotripper zichzelf het gras onder de poten vandaan maaide.

Zeven miljoen, dat is half Nederland. Onder de stortvloed aan berichten over Joran stond een bericht dat in het Midden-Oosten een of andere mongool zich had volgehangen met explosieven en daarmee de nodige slachtoffers had weten te maken. Een handvol kinderen als dodelijke slachtoffers.

Maar daar had niemand het over.

Ik ook niet.

Want vervuld van ongeloof en walging keken we naar deze knul die ten tijde van de gebeurtenis (was het moord?) slechts zeventien jaar oud was. Hoe kan een jonge gozer van die leeftijd zo gewetenloos zijn? Of, nog erger, zo laatdunkend denken en praten over vrouwen. Meisjes in dit geval. Ik vlak Natalee's motieven niet uit. Die wilde waarschijnlijk een heftige avond met drank en wellicht drugs met als afsluiter een wip op het strand. Met wie maakte misschien ook niet eens zoveel uit. Maar dan nog.

         Dat een jonge man, aan het begin van zijn leven er een statement op na houdt wat impliceert "ik wilde neuken, dus tja, dan neem zo'n grietje gewoon mee" is misschien een moderne opvatting. Ik kan alleen moraliserend denken “ik hoop niet dat alle jongens van die leeftijd er zo over denken”.

Maar ik weet beter. Ik ben ook zeventien geweest. Nee, het was niet beter in mijn tijd, toen had je ook jongens die voor de wip gingen, en gewetenlozen dwazen als een Joran zullen daar ongetwijfeld tussen hebben gelopen, maar toch...maar toch....

         Ik maak me druk om de gedachtegang van deze import Antilliaan. Ik heb in een van mijn columns geschreven over een groep jongens die een meisje op de fiets lastigvallen. Tragisch en niet denkbeeldig, vooral niet omdat jongeren in groepen bewijsdrang ontwikkelen. Maar zo'n Joran? Stel dat mijn dochter een Joran in de discotheek tegenkomt? Keurige jongen om te zien, geld voor een drankje, en dan ook nog ouders met aanzien. Daar heb je toch niks van te vrezen?

         Ik heb mijn dochters op het hart gedrukt nooit ofte nimmer hun vriendinnen uit het oog te verliezen als ze uitgaan. Maar heb ik niet als jonge vrouw ooit in een discotheek in Spanje een leuke knul opgescharreld, en na een avond drank, dansen en lol een strandwandeling willen maken? Vrijen op het strand, met je voeten in de zee? Te dronken om er iets van terecht te brengen, maar met zoete herinneringen huiswaarts keren?

         Hoe kan het dat een ogenschijnlijk – hetzij brallerige- normale jongen als Joran niet weet wat goed en wat fout is? Dat er geen enkele reden bestaat om de dood van iemand te verzwijgen, zeker niet als ze gestorven is door een overdosis drank of drugs. Hoe is het mogelijk dat hij de moeder van dit meisje recht in de ogen heeft kunnen kijken en zeggen dat hij niet wist waar haar dochter gebleven was. Dat hij zonder schuldgevoel zijn leven heeft opgepakt, terwijl er zoveel levens kapot zijn gegaan?

         Artsen zullen misschien verklaren dat deze jongen aan een stoornis lijdt waardoor hij geen emoties voelt. Of het is te wijten aan zijn opvoeding. Te weinig aandacht, of teveel. Maar ik maak me alleen maar zorgen om mijn dochters, die misschien ooit in een vergelijkbare situatie terechtkomen, en afgaan op het uiterlijk. Meiden die met het optimisme van de jeugd, vertrouwen hebben, en al mijn waarschuwingen in de wind slaan. Ik lig er soms wakker van. Joran niet. Hij heeft geen er geen nacht minder om geslapen.

 

 

----------------------------

 

Parttime crècheleidsters ongewenst?

 

Laat ik één ding vooropstellen; mijn kinderen hebben nooit op een crèche gezeten omdat ik ervoor gekozen heb om thuis te blijven tot het moment dat mijn jongste dochter vier jaar werd en naar de kleuterschool ging. Naast mijn ingewortelde afkeer tegen crèches werd mijn langdurige huismoederschap ook veroorzaakt door de extreem lange wachttijden en hoge kosten van deze vorm van kinderopvang.

Toen ik in de krant las dat een rechter (ene heer Traveccio) stelt dat alle crècheleidsters vijf dagen per week zouden moeten werken, viel echter mijn mond open.

De heer Traveccio vindt al die wisselende leidsters die zich over het kind ontfermen “niet goed" en te onrustig voor het kind. Ik moet er haast om lachen. Persoonlijk ben ik er niet zo’n voorstander van om een kind überhaupt vijf dagen per week in een crèche op te bergen, maar als de stabiliteit in het bestaan van een kind moet worden geborgd door crècheleidsters te verplichten fulltime te werken, is het wel erg triest gesteld met de moderne opvoeding (en het denkbeeld van de heer Traveccio).

Zoals ik al eerder schreef heb ik het er moeilijk mee als een klein kind vijf volle dagen is overgeleverd aan de (door mij vermeende) willekeur van de crècheleidsters, maar ik kan me goed voorstellen dat er vrouwen zijn die geen andere keus hebben. Laat ik daarom niet te hard oordelen. Ik vind het echter onzinnig om de verantwoordelijkheid voor de “rust” in het leven van een kind, te koppelen aan het dienstverband van de leidsters.

Maar, zou ik de heer Traveccio willen vragen, hoe zit het dan met al die oppasmoeders, oppasoma’s, oppasopa’s, au pairs en oppasgezinnen? Vaak wordt een crèche afgewisseld met een paar dagen oppas door oma (en opa), dat lijkt me nog onrustiger voor een kind dan een aantal dagen in dezelfde omgeving (lees crèche) laten opvangen, eventueel met wisselende gezichten zoals dat dus ook gebeurt bij gecombineerde opvang.

Als ik om me heen kijk zijn er zat vrouwen (en mannen) die parttime werken om hun kind op te kunnen vangen, maar dit combineren met oma en crèche. Best onrustig denk ik.

Daarnaast, vraag ik mij af, hoe zit dat met ouders die gescheiden zijn? Ook al gaat het kind in kwestie helemaal niet naar een crèche, hoe onrustig is het als het kind een aantal dagen bij zijn moeder is die een nieuwe vriend heeft (en eventueel een paar kinderen) en vervolgens na een paar dagen wordt overgedragen aan papa die ook een nieuwe vriendin heeft? Allemaal nieuwe opa’s en oma’s, allemaal nieuwe tantes, ooms, neven en nichten. Wat is in zo’n geval dan de wettelijk toegestane limiet? Niet vaker dan een keer per vijf jaar van partner wisselen om de rust te waarborgen?

Ik word er nu al onrustig van.

 

 

----------------------------

 

Meisjes van zestien

 

Ik ben een beetje lamgeslagen.

Eigenlijk wilde ik schrijven over de dood van een van Nederland grootste schrijvers, Jan Wolkers. Ook wilde ik politieke verwikkelingen met u delen, zoals het gegeven dat de Nederlandse regering geld heeft gegeven aan Curaçao om de wantoestanden in hun gevangenis tegen te gaan. Het heeft nauwelijks geholpen, waar zou het geld gebleven zijn?

Maar ik werd in beslag genomen door het verhaal van een vriendin. Het toeval wil dat ik drie uur voordat mijn dochter gemolesteerd werd in haar school, vier meisjes en een jongen vonden het nodig haar te grazen te nemen, deze column heb geschreven. Intuïtie?

Ik besef me dat mijn moeder zich ook altijd zorgen maakte om ons, maar toch lijkt de maatschappij harder te worden, onvoorspelbaarder. Leerlingen schieten leraren dood, en leerlingen onderling gaan elkaar te lijf met messen en pistolen.   

 Afgelopen week was de vriendin op visite. Ze heeft, net als ik, een jonge mooie dochter. Haar dochter gaat graag 's avonds langs bij vriendinnen, ze is tenslotte bijna achttien, maar durft niet meer.

"Ze wordt steeds lastiggevallen", zegt de vriendin bedrukt. Ze maakt zich zorgen om haar dochter. Ook al kleed ze zich niet uitdagend, blijkbaar wordt ze door haar ranke, net ontloken lichaam en gezegend met prachtig lang blond haar, gezien als een prooi waar vrij de jacht op geopend mag worden.

"Het was op een gegeven moment elke avond raak, ze is zelfs van haar fiets afgeduwd", weet onze vriendin te melden, en ik zie angst in haar ogen.

"Het zijn zelfs ook oudere mannen, die roepen haar vanuit de auto van alles toe". Alle goede raadgevingen heeft de dochter al opgevolgd. Vooral niet reageren, snel doorfietsen, doen alsof ze haar vader aan de telefoon heeft maar niets helpt.

Als ze niets terugzegt worden de eerst nog vriendelijke, erotisch getinte opmerkingen al snel bedreigender. Wat denkt die blonde del wel niet? Te arrogant op antwoord te geven op hun vriendelijke uitnodigingen om in de auto te stappen en even lekker tekeer te gaan met de heren? Kom nou, wat denkt zo'n Hollandse snol wel niet? Dat doet ze waarschijnlijk toch met elke knul? Zo te zien lust ze er wel pap van. Al fietsend probeert ze haar jas zover mogelijk over haar billen te trekken, de meeste opmerkingen beginnen over haar bewegende billen die ze op de fiets moeilijk stil kan houden. In het begin kon ze er nog schouderophalend over praten, maar na de laatste keer durft ze niet meer alleen over straat. Nog geen 100 meter. Ze is zo kort voor haar achttiende verjaardag beknot in haar vrijheid om kind te zijn.

De laatste keer dat ze naar een vriendin fietste om een outfit uit te zoeken voor een afspraakje is een groepje jongens eerst met de auto naast haar gaan rijden. Raampjes open, sissende geluiden makend en oneerbare voorstellen doen aan het gehaast fietsende meisje. Ze heeft ze genegeerd en de i-Pod wat harder gezet om niet te hoeven horen wat ze met haar wilden doen. Door de harde muziek hoorde ze niet dat de auto vlak naast haar stopte en de jongens uitstapte en na een korte sprint haar fiets tegenhielden. Ze schrok zo erg dat ze haar tas en haar i-Pod op straat liet vallen. Daar waren de jongens niet op uit. Ze wilden van haar weten waarom ze niets terug zei. Waarom deed ze zo arrogant? Dacht ze soms dat ze beter was dan hun? Ze stamelde dat dat niet waar was, maar dat ze nooit reageert als iemand iets vanuit de auto naar haar roept, wat de jongens in lachen deed uitbarsten. O, dus het gebeurt regelmatig? Dan was ze inderdaad arrogant zeg, dat je zoiets over jezelf zegt.

Een jongen ging achterop haar bagagedrager zitten en legde zijn handen op haar billen. Ze durfde er niets van te zeggen maar stapte van de fiets om onder zijn graaiende handen vandaan te komen. Een andere jongen was voor haar gaan staan en hield de fiets tegen. Ze moest denken aan de peperspray in haar tas, die nu op straat lag. Ze had het toch niet durven gebruiken, al had ze gekund. De jongen achter de fiets werd steeds handtastelijker en toen ze begon te huilen waren de snerende opmerkingen niet van de lucht. Ze waren het er over eens dat ze gewoon met hun mee moest gaan, dan werd ze vanzelf weer vrolijk, ze zouden haar wel eens een leuke avond bezorgen. Terwijl ze met tranen op haar wangen haar fiets stevig vasthield, probeerden de jongens haar richting auto te trekken.

Op dat moment kwam er een man in de verte aanlopen. Het meisje kreeg een briljante ingeving en riep hard "Pap, pap, ik ben hier". Dat was voldoende. De onbekende man had snel door dat er iets aan de hand was en liep gehaast op het groepje af. Binnen tien seconden waren de jongens in de auto gesprongen en reden met gierende banden weg. Uit het raampje "laffe hoer" naar het huilende meisje roepend.

De vriendelijke meneer is met haar meegelopen tot aan huis.

"En daar zit ze nu, ze zet geen stap meer buiten". Mijn vriendin heeft vochtige ogen en we zijn allebei stil. Van binnen welt woede in me op, maar ook een groot gevoel van onmacht. Al zouden we willen, soms weten we de oplossing domweg niet.

 

 

----------------------------

Donald Duck

 

 De Poolse minister vraagt zich en public af of Tinky Winky van de Teletubbies een verkapt signaal van de homoscene is dat het oké is om homoseksueel te zijn. Dit alles gezien het handtasje van een, laten we even duidelijk zijn, paarse reuzeteddybeer met een triangel op zijn hoofd.

Het is nog nooit bij me opgekomen om dit kinderlijke science fictionachtige geslachtloze wezen (want aan de buitenkant bungelt er niets) in te delen in de categorie mannetje of vrouwtje.

Laat staan hetero-, homo- of biseksueel.

Dan moeten we ook de Disney figuurtjes onder de loupe nemen.

            Laten we eens kijken naar Donald Duck. Oom Donald voor intimi. Deze oom Donald leeft al jarenlang samen met zijn drie neefjes. Het zijn zijn eigen kinderen niet, en ondanks het jarenlang smeulende verlangen naar Katrien is deze eend nog altijd een happy single. Maar wel met zijn drie neefjes in een huis. Waar zijn de ouders van deze drie knaapjes? Waarom wonen ze bij oom Donald? Was er in die hele eendenfamilie niet een tante eend met een hele schare kuikentjes die deze mannekes onder haar moederlijke vleugels wilde nemen? Ik heb er geen goed gevoel bij. Heeft ie ze al van baby af aan? Aan een baby heb je je handen vol kan ik u vertellen, laat staan drie. Ik kan me voorstellen dat je met drie van die klieren in huis op een moment komt dat een corrigerende mep de enige oplossing lijkt te zijn. Is er in Duckstad een raad van kindertoezicht? Misschien heeft oom Donald, op een mooie zomerse dag zijn kuikentjes wel eens in een te warme auto achtergelaten, en waren het ooit vier kuikentjes.

            Maar misschien schieten wij, rationeel denkende mensen, door in ons vermogen om te oordelen. Een schooljuffrouw, een moeder, laat op een doordeweekse dag -niet eens een tropische zomerdag- haar kind achter in de auto en gaat vergaderen op school. Ze is in staat van beschuldiging gesteld. Met naam en toenaam wordt ze in de kranten genoemd.

Wij, Nederlanders, die het accepteren dat meest gore kinderverkrachters slechts met initialen en onherkenbaar gemaakt, in onze kranten en journaals verschijnt, zetten deze moeder meteen als een veroordeelde op de brandstapel. Maar ja, wie laat zijn kind dan ook achter in een auto?

Deze vraag zal de moeder achtervolgen tot in haar graf.

Onvergeeflijk. Ja, dat zal zij zichzelf ook beseffen.

            In de krant staat dat het kinderdagverblijf om een reactie is gevraagd omdat ze niet de ouders hebben gebeld waar het kindje bleef. Beseffen wij dan niet dat de medewerkers van het kinderdagverblijf zich dat ook voor de rest van hun leven zullen afvragen? Dat deze mensen zich elke avond in bed zullen afvragen......Had ik maar.

Als een huis afbrandt en er komen kinderen om, vragen we dan ook aan de ouders waarom ze geen brandalarm hadden? Of een brandblusser. Heeft ú er een? Als een kind verdrinkt vragen wij ons af waar de ouders op dat moment waren en ondertussen draaien we ons gezicht naar de zon op een mooie zomerse dag als onze kinderen in de zee aan het spelen zijn. Gewaarschuwd vooral niet te diep te gaan en in de volle overtuiging dat ze dat ook niet doen. We zijn zo zeker, totdat de zekerheid ons verlaat. We oordelen, totdat de dag des oordeels komt.

En volgens mij is die Donald Duck een transseksueel gezien dat stoere uiterlijk in combinatie met die moederlijke bezorgdheid.

 

----------------------------

 

Drang

 

Begint het bij het opstaan? Na een nacht van draaien en woelen en uit onrustige dromen ontwaken? Is het het eerste liedje dat je hoort als je in de auto zit en dat net altijd het goede liedje is dat je stemming uitdrukt? Je wilt liefde, je verlangt een lichaam om tegen aan te liggen maar het gaat allemaal zo moeizaam. Onrust, argwaan en wantrouwen zijn de elementen die je uit je broodnodige slaap houden en je vraagt je weer af of de liefde deze gevoelens wel waard is. Je bent opgestaan met de belofte trouw te blijven aan jezelf en het liedje in de auto bevestigd dat...maar toch. Waarom lijkt iedereen om je heen wel in staat om een gelukkige relatie te hebben behalve jij. Maar als je eerlijk bent en om je heen kijkt zie je niet louter happy couples, integendeel. De mensen benijden jou om je vrijheid, je mogelijkheden en je vrijheid om keuzes te kunnen te maken die in een relatie niet of nauwelijks mogelijk zijn. Ik ben weer een liefde verder. Een liefde waarin ik, ondanks dat ik wijzer zou moeten zijn, weer in ben gaan geloven. Waren het de woorden die hij zei? De daden die hij verrichte waaruit ik hoop putte en ondanks mijn stellige nooit meer trouwen standpunt ineens mijmerde over een zeegroene (past mooi bij mijn ogen) trouwjurk, bij voorkeur op het Sint Marcoplein in Venetië. Ben ik zo naïef, zo dom om woorden te geloven die enkel klonken en geen daden hebben bewezen? Ik heb inmiddels bijna mijn zoveelste opleiding afgerond, een HBO opleiding ditmaal, dus dom ben ik niet. Ik heb een relatie van achttien jaar achter de rug waar twee kinderen uit zijn geboren, dus onwetend ben ik ook niet.

      Toch ben ik niet ontgoocheld, want vanmorgen toen ik opstond was het daar. Toen ik de radio aanzette, klonk het daar.

Moed, wilskracht en drang. Een grote drang om te komen waar ik wil zijn. Mezelf eindeloos doelen stellen hoe diep mijn dip ook is. Elke keer weer mezelf erop wijzen dat ik degene ben die keuzes maak en zelf verantwoordelijk ben voor de situatie waarin ik me bevind. Maar het loslaten is elke keer zo moeilijk. Weten wat goed is en wat slecht, maar het slechte voelt ergens zo lekker aan. Zo mysterieus, zo onbereikbaar dat we het juist willen. Loslaten omdat je weet dat er maar één mogelijkheid is, naar jezelf blijven luisteren, hoe hard anderen ook schreeuwen. Ik laat weer los. Dromen vervliegen. Verlangens stagneren. Maar de drang blijft, die drang houdt me overeind. Elke keer als ik teleurgesteld ben in de liefde leg ik mezelf een nieuw doel op. Als dat niet... dan maar dat. Je gevoel omzetten in daden.

En zo’n helder moment komt meestal 's morgens dus. Na een lange eenzame nacht waarin je de armen om je heen mist die zo vertrouwd zijn geworden, maar waarvan je weet dat je ze nooit meer zult voelen. En geen mens die je kan vertellen wanneer je weer armen om je heen zult hebben, een warm lijf om tegen aan te kruipen, een schouder om je snikkend in te verbergen. Elke dag is een lege bladzijde die jezelf invult. Of leeg laat. Maar ‘s avonds is het nieuwe doel gesteld. Een toekomstverwachting is geboren.

Want dat is de enige manier om steeds weer door te gaan.

 

----------------------------

 

 

Hek

 

Door de pijlers van de brug wordt het zonlicht in mijn gezicht weerkaatst, en ik sluit mijn ogen. Paolo Conté zingt over citroenijs en ik voel weer een beetje warmte in mijn hart. Warmte voor mezelf. Voorzichtig dompel ik onder in die zalige leegte op die zeldzame momenten dat we tussen ergens en nergens zijn.

            Het vervallen doch sierlijke hekwerk langs de rivier in Antwerpen raakt me. Als ik burgemeester van deze stad zou zijn had ik de vergane pracht van dit unieke hekwerk met honderden liters Hamerite laten herstellen. Achter het hek zijn de afgebladderde overkappingen van de parkeerhavens eveneens van een vergane glorie en ik denk “die zouden een zacht lavenblauwe kleur van mij krijgen.”

            Antwerpen is Antwerpen. Veel antiekwinkeltjes waar ik nieuwsgierig in oude boeken blader in de hoop er een aantekening van een filosofische lezer in terug te vinden. De koele witte wijn is licht zoet en de vriendelijkheid om ons heen doet ons zelf ook vriendelijkheid uitstralen. In de bar Het Witte Huis, waar we een aperitief gaan drinken is het koud. De Hollandse barman is echter vriendelijk en er is iemand zijn verjaardag aan het vieren. Als ik per ongeluk de asbak van mijn onbekende buurman inpik kruisen onze blikken elkaar. Sommige mensen zie je jarenlang elke dag als je erachter komt dat je ze nooit zult kennen, maar op dit moment voel ik iets anders. De vriendelijke ogen van mijn onbekende buurman roepen een gevoel van herkenning bij mij op. Iets dat oprecht is. Een eerlijke intelligente ziel die, naar later blijkt, de goede Belgische gewoonte heeft om op een rustige prettige manier met een aangenaam accent, wereldse waarheden te onthullen.

            We krijgen tot onze verbazing van de jarige een oester aangeboden. Deze blijk van ongekende vriendelijkheid kan ik niet afslaan en ik spoel de oester weg met witte wijn. Meestal is de korte vriendschap die ontstaat op dergelijke avonden er een die zich in ons nestelt tezamen met de drank, maar soms is er een avond zoals deze, een avond met een gouden randje. De ambiance, de gezelligheid en de alcohol scheuren ons even los van onze dagelijkse starheid, onze dagelijkse boeien die van ons verlangen dat we datgene doen wat we moeten maar niet willen. Het is een moment om jezelf te zijn. Te worden geaccepteerd ongeacht wie je bent of waar je vandaan komt.

            De warmte die ik die middag door mezelf voelde stromen straal ik inmiddels uit, en ik weet dat ik weer kan liefhebben, weer zal durven liefhebben, ongeacht ons verleden. In het tapasrestaurant naast de kroeg eten we de heerlijkste tapas, maar we mogen niet roken, da’s weer jammer.  Na het eten van gehaktballetjes in tomatensaus, pittige kipkluifjes en gamba’s in knoflookolie gaan we terug naar onze, in korte tijd verworven stamkroeg en we worden verwelkomd als oude vrienden. De verjaardag is in volle gang en de champagne vloeit rijkelijk. Maar we moeten weg. We moeten naar huis. We moeten naar onze levens. Morgen werken, en het is al zo laat en zoveel wijn verder. We lopen eindeloos en als we bij de auto zijn blijken we iets te missen. We hebben genoeg, genoeg gegeten, genoeg gedronken, we hebben genoeg aan elkaar, maar op dit moment mist iets essentiëler. De autosleutel.  We nemen een taxi naar een hotel en als ik in de gouden gids op zoek ga naar het telefoonnummer van Het Witte Huis berust mijn lief zich in zijn lot en bestelt een whisky. Door dat laatste wordt het geen gepassioneerde nacht maar een onrustige slaap heeft mij in de ban omdat ik weet dat we verzaken. Dat wij Nederlanders ons niet zomaar mogen onttrekken aan onze simpele verplichtingen, zal een dag later blijken als ik op mijn werk verschijn, maar nu nog niet. Antwerpen leeft nog steeds, en wij ook, zelfs zonder sleutel en verplichtingen. We eten gebakken eieren met spek, drinken jus d’orange en koffie en krijgen de welbekende katerachtige slappe lach.

We lopen door de stad, al is lopen in mijn geval niet de juiste uitdrukking. Zoals het een echte vrouw betaamt strompel ik op veelste kleine hakjes over de kinderkopjes door de straten. Mijn voeten schreeuwen om comfortabele, zachte, platte schoentjes en als ik besluit om comfortabele zachte, platte schoentjes te gaan kopen. Maar als de (goedkope) rood-wit gespikkelde ballerina’s en de (goedkope) zwarte glitterbasketballschoenen lachbuien bij mijn lief veroorzaken, word ik kribbig. “Desnoods koop ik sloffen”denk ik. Zo denkt lief er twintig winkels later ook over.

Maar we hebben nog steeds geen sleutel. We lopen door de straten en zoeken Het Witte Huis. Ik prevel als Nederlandse met zuid Limburgs bloed mijn bezweringen naar heilige Antoinus. Het restaurant blijkt pas om vijf uur ’s middags open te gaan. Het alternatief, met de trein naar Rotterdam (reserve sleutel halen), de trein terug naar Antwerpen en dan weer met de auto naar Den Haag, trekt ons niet. Heilige Antonius was vroeg aan het werk die dag. Een schoonmaker van de tapasbar laat ons binnen en lief vindt datgene wat we zoeken. We zijn weer vrij om terug te keren naar onze verplichtingen. Als we langs het prachtige hek rijden lijkt het zich statig over ons heen te buigen, het zonlicht schittert en ik sluit mijn ogen.

 

 

                                     

 

 


 


 

 

                                                                  

 



 

 


[Bericht toevoegen]
[Bericht toevoegen]