MENU

 

INDEX VAN PAGINA'S 

 

                               

                          

                     

                      

                     

                         

HET HAAGS WOÂHDEBOEK                                  HET SCHELDWOORDENBOEK

HET SPOGTKATERN                                           BELEDIGINGEN

DE BEVRIJDING                                               ALZHEIMER? VERGEET HET MAAR!

WAAR GAAN WE DIT WEEKEND NAARTOE?               KRANTENKOPPEN

LINKS                                                           DE DOOD LEEFT VOLOP

DEBBY'S PLACE                                                 OH GOD, IK KOM!

 

 

 

 

 

  Effe iets over de Zeiksijs...Effe iets over de Zeiksijs...

Welbeschouwd zijn er twee soorten vogels. Ten eerste zijn daar de goedmoedige drijfsijzen, ook wel ‘eenden’ genoemd. En ten tweede is daar de overgrote meerderheid van de zeiksijzen, zeg maar de rest van het mondiale vogelbestand. Nou hebben die zeiksijzen allerlei onhebbelijkheden, waaronder het willekeurig volschijten van het dak en de motorkap van je auto. Iets, waardoor ze ook wel schijtsijzen hadden kunnen heten. Echter, het hinderlijk volschijten van bolides is slechts een deel van hun irritante gedrag. Hetgeen alle vogelrassen bindt –met uitzondering van de drijfsijzen dan- is dat het ongelooflijke zeikerds zijn. Het zeiken, in de zin van eindeloos zeurend zingen, is de meest dominante eigenschap. Waarnaar zij derhalve ook zijn vernoemd en bij welke naam zij ook internationaal worden aangeduid: zeiksijs

Het hinderlijke aan deze vogels is dat zij zich op alle ongepaste momenten laten horen middels wat ornithologen ‘gezang’ noemen. Volstaan de drijfsijzen met een enkele ‘kwak’, hetgeen trouwens op sympathieke wijze verwijst naar wat de mannelijke helft van de wereldbevolking bij tijd en wijle te lozen heeft, de zeiksijzen zijn onveranderd op alle momenten hinderlijk auditief aanwezig.

Vooral ’s ochtends vroeg als je net aanstalten maakt om je aardse verblijf tijdelijk horizontaal voort te zetten na een nacht vol schuimkragen, is het een uitgesproken ergernis om al die pleuresvogels uitbundig te horen zingen. Dat het al weer licht begint te worden is al erg genoeg. Overigens is een slaapkamer in de regel wel te blinderen, dus het daglicht is nog wel te verdragen. Maar een raam openen, al was het maar om de opkomende kater te ontmoedigen, betekent wel dat je ongewild en ongevraagd blootstaat aan de meest gehate uiting van de natuur: vogelgezang. De zeiksijzen laten hun kwelende gekwetter juist dan horen wanneer het aantrekkelijk is om tot het ochtendgloren door te halen: in het voorjaar en de zomer. Het krappe halfjaar dat je –zonder onderkoeld te raken- luchtig en sexy gekleed het uitgaansleven in kunt duiken, het jaargetijde waarin de hormonen op oorlogssterkte zijn en de veroveringsdrift tot blakend zelfvertrouwen leidt, dat tijdsgewricht wordt danig verziekt door de diersoort die de mens in zijn vernietigingsdrang is vergeten uit te roeien: de zeiksijs! Daarmee is de zeiksijs een directe bedreiging voor het voortbestaan van de mensheid. Kanker, AIDS en oorlog zijn nog te behappen, maar in zake de zeiksijs zijn de kaarten geschud: het is de zeiksijs of de mens. Us or them! Help de zeiksijzen de wereld uit, om te beginnen uit Nederland. Dit vraagt om een internationaal gezamenlijk optreden in VN-verband. De alliantie van vrije naties dient een vuist te maken tegen de terroristische dictatuur van de zeiksijzen. Rijk en arm zal gebroederlijk dienen op te treden tegen het gevleugelde gebroed. De strijd zal bitter en hard zijn. We mogen niet versagen tot de laatste veer uit de gore nesten van deze vliegende terroristen is geblazen. Dit alles onder het motto: beter één vogel van kant dan tien op de vlucht!

                         

Er past derhalve maar één gebaar in de richting van alle vogels: 

DE DODO

De enige vogel die z'n plaats kende en uitstierf (niet voor niets is Dodo HET anagram van 'dood'). En, in weerwil van wat milieufanaten willen doen geloven, niet door toedoen van de mens. Deze ultralelijke vogel had geen mooie of bruikbare veren en was bovendien in geen enkele vorm te vreten. Wel eens van dodolever gehoord? Of van dodofilet of McDodo's? Van dodobouillon misschien? Nou dan!

<TABLE cellSpacing=0 cellPadding=0 width=754 border=0> <TR> <TD vAlign=bottom align=left><BR><FONT color=#c0c0c0><B>Gebrek aan zeiksijzen op KoninginneDach</B><BR>“Geen enkele wanklank”<BR>donderdag 6 mei 2004 19:49<BR></FONT><BR></TD> <TD><IMG height=210 hspace=0 src="http://images.vpro.nl/img.db?7452+f(gif)" width=1 border=0></TD></TR></TABLE>
Winston Scholsberg



Een uitkomst voor degenen, die zich na een nacht vol schuimkragen, geen blaren aan de voeten willen lopen op de vele vrijmarkten. Want de Haagse Grote Markt stond tijdens Koninginnedag in het teken van het Wereldmuziekfestival. Dat betekent: stoeltje bijschuiven en bandjes kijken in een heerlijk zomers zonnetje.
 
Het weer zat mee tijdens de Koninginnedag. Pas wanneer ’s avonds in Scheveningen het jaarlijkse vuurwerk wordt afgestoken, slaat de bliksem ongenadig toe. Organisator Guus van Baar van stichting Confuus is blij met het verloop van het festival. “Met een opkomst tussen de tien- en vijftienduizend mensen mogen we heel tevreden zijn. Zoveel mensen zitten normaal gesproken echt niet op de Grote Markt. En ja; het weer zat mee. Zelfs de politie vond het festival een succes, want er was geen enkele wanklank ondanks de grote toeloop. En dat komt volgens hun voornamelijk door de soort muziek.”
 
Wereldmuziek is het thema van de dag. Dat betekent grenzenloze muziek van onder andere Schickx. De band is bijna legendarisch in Den Haag, al was het alleen maar vanwege hun lange historie. De band speelde in 1988 voor het eerst. Elf jaar en twee albums later wordt de band tijdelijk ingeruild voor de gelegenheidsformatie en veelzeggende naam ‘Ouwemannenkunnedanse’. De oude mannen van Schickx zorgen dan ook voor een gemoedelijke opening van het festival, dat al snel wordt opgevolgd door de New Yorkse jazz-zangeres M. De albino zangeres zorgt voor veel nieuwsgierige blikken, maar gelukkig heeft ze haar schare fans meegenomen studenten van het Haags conservatorium, die helemaal op lijken te gaan in de muziek.
 
Het feestje barst los rond half drie, wanneer de mannen van Los Amigos het podium betreden. Nu pas blijken de meeste mensen uit hun bed te zijn gekropen om hun nadorst te lessen. De Spaanse klanken van de vriendengroep passen precies bij wat de meesten nodig hebben na een nachtje uitbundig stappen. Gezellige flamenco, niet te fel, maar relaxed spelen de mannen en hun zangeressen enthousiast hun set. Met hun klassieke flamenco-tonen weten ze exact de juiste sfeer te creëren voor een gezellige middag in de zon.
 
Maar net als de sfeer er goed in zit, houden de mannen op met spelen en is het tijd voor de frustraties van Karel Kanits. Hij vertelt kleurrijk over ‘de meest gehate uiting van de natuur: vogelgezang’. De Haagse schrijver heeft een hekel aan ‘dreifsijzen’, vooral degenen die ‘hun kwelende gekwetter’ non-stop laten horen. De arme Kanits laat zijn zomers verpesten door de lieflijke eendjes: “Het jaargetijde waarin de hormonen op oorlogssterkte zijn en de veroveringsdrift tot blakend zelfvertrouwen leidt, wordt danig verziekt door de diersoort die de mens in zijn vernietigingsdrang is vergeten uit te roeien: de zeiksijs”, zo vertelt de rasechte Hagenees. Medeleven en medelijden alom. Helaas vervliegt het binnensmonds gegrinnik van de aanwezigen, waardoor de schrijver met A4-tje in de hand eigenlijk niet weet of het publiek wel op hem zit te wachten.
 
Het enthousiasme dat Kanits door het gebrek aan feedback mist, heeft Winston Scholsberg dubbelop. De Haagse verhalenverteller zorgt voor het kinderamusement ‘Anansi in de kast’. Uitgedost in Afrikaanse klederdracht vertelt Scholsberg een groepje kinderen voor het podium over de avonturen van de spin Anansi. De kinderen zijn opgetrommeld door de overenthousiaste presentatrice Agnes Kamstra. Dat enthousiasme slaat over op de kinderen die door het verhaal van Scholsberg heen kwekken. Voor de meerderjarigen bieden vooral de sumo-worstelaarachtige bewegingen van Scholsberg het nodige entertainment.
 
Na een iets te lange pauze is het dan eindelijk tijd voor de funky slotact, de Funkycrew. Zij maken hun naam meer dan waar. Iets te veel geput uit het disco-classicsarchief van de seventies en eighties, proberen zij er een echt swingfestijn van te maken. De zangeressen zijn niet altijd even toonvast, maar het enthousiasme van de gehele band maakt veel goed. En hun doel wordt behaald: Niet alleen het oude Indische vrouwtje dat gebruikelijk op festivals als Plein Open geheel verzonken in haar eigen wereld haar heupen wiegt, maar ook een deel van het publiek staat op en laten de heupen heen en weer wiegen. Stoelen en tafels worden opzij geschoven en er ontstaat zowaar een dansvloer op de Grote Markt.
 
Al met al een redelijk geslaagd feestje. Volgend jaar weer? “Dacht het wel”, zegt organistor Van Baar. “We gaan proberen er een traditie van te maken. En dankzij de grote opkomst dit jaar, hoop ik volgend jaar een groter budget te kunnen krijgen.” En dat kan maar één ding betekenen: Een nog groter feestje voor de Koningin. Want daar draaide het toch eigenlijk allemaal om?


Mail dit artikel

vpro3voor12flashjournalismartistsfaq