ONSCH KOONINGSHUISCH

 

Ook om te lachen is: het Koningshuis! Zwaar overbodig, maar de amusementswaarde is dermate hoog dat het daaraan haar bestaansrecht ontleent...

Willem-Alexander kreeg te horen dat een kroonluchter niet functioneerde en heeft hem op staande voet ontslagen.

Prins Bernhard wil dit jaar zijn kerstboom zelf schieten (Toon Verhoeven)

Trouwen met Willem-Alexander is ook een soort W.A.-verzekering...

Met zijn voorkomen heeft Pieter van Vollenhoven jarenlang sluikreclame kunnen maken voor de vleugelmoer-industrie

Prinses Irene praatte langdurig op de spoorboom in en zie, hij ging open!

Bij haar laatste orgasme (in 1983) riep Maartje van Weegen: "Ik kom, majesteit, ik kom!"

De Rijksvoorlichtingsdienst (RVD) heeft iets naar buiten gebracht; enige beschimmelde kaasblokjes die bij een persconferentie in Nieuwspoort waren achter gebleven

Twee februari 2002: beetje wrang toch wel, al die minima die Maxima toejuichen...

Mabel Uitwisse Smit...

Dat moet je Mabel nageven: Klaas Bruinsma klinkt toch eerder als de naam van een hoofdfiguur uit een spannend jaren-vijftig-jongensboek ('Zet hem op, Klaas!')

Lastig: wippen op een schommelende Neeltje Jacoba...

 

Necrologie

 

Na het overlijden van Prins Bernhard verschenen er in de media tal van necrologieën. En wel met een zodanige toonzetting en drang naar gedetailleerdheid dat het niet lang meer zal duren alvorens de uitdrukking “ik weet van de prins geen kwaad” uit het woordenboek der Nederlandse taal zal worden verwijderd.

Daarom schreef ik alvast maar mijn eigen necrologie. Niet vanuit de arrogantie dat dit van nationaal belang is (al weet je maar nooit), maar meer voor die enkele nabestaande die mij de laatste eer komt bewijzen.

Elke gelijkenis met de necrologie van (inmiddels niet meer) bestaande personen berust overigens op louter toeval.

Karel Hendrik Jan Jaap Jonst Geurt Gijsbrecht Kanits; voormalig koning van de Zoutkeetsingel

Geboren op 31 december 1955 en stammende uit een familie van arme Poolse adel. Eind 19de eeuw kwam de familie Kanits naar Nederland, in het kielzog van de marskramers Peek en Cloppenburg en Vroom en Dreesmann. Met de laatste twee lag Karel’s opa voortdurend overhoop. Een poging van zijn grootvader om een bazaar op te zetten onder de naam Droom en Vreesman werd dan ook hardhandig de kop ingedrukt.

Al op 10-jarige leeftijd werd er voor zijn leven gevreesd, vanwege een vermeende leveraandoening. Hoogstwaarschijnlijk het gevolg van de vele cc’s jonge jenever die hij als baby kreeg toegediend als hij weer eens niet wilde slapen.

Als student Sociale Academie leefde hij een zorgeloos bestaan. Om echter zijn studie te kunnen bekostigen, sloot hij zich in 1979 aan bij het fascistische Nationaal Jeugdfront en later bij de Nederlandse volksunie, waar hij zich als skinhead uitstekend thuis voelde. En waar hij zich kon bekwamen in het folderen van racistische pamfletten en het folteren van allochtonen of mensen die daar toevallig op leken. Hij studeerde af en ging werken voor Frans van Anraat’s chemiebedrijf, waarvoor hij in 1985 in Irak werd gestationeerd. Daar onderhield Karel een uitstekende relatie met het regime van Saddam Hussein, waaraan hij duizenden tonnen thiodyglicol wist te slijten. Dat dit de basis vormde voor de fabricage van mosterdgas, waarmee duizenden Koerden om het leven zijn gebracht, zegt Karel achteraf niet te hebben geweten.

Op een wintersportvakantie in Garmisch-Partenkirchen ontmoet hij Salida, de in Nederland woonachtige dochter van een puissant rijke Turks-Koerdische zakenman. Hoewel hij niet verliefd is op het aartslelijke en aan het tijdschrift Libelle verslingerde meisje, vraagt hij haar desondanks ten huwelijk. Zijn opgeluchte schoonmoeder in spe, blij met elke huwelijkskandidaat, verschaft hem meteen een jaarsalaris van 200.000 gulden. Tevens werd Karel de functie van persofficier aangeboden in het bedrijf van schoonpapa.

Op 7 januari 1987 werd het huwelijk onder grote belangstelling in het oude Haagse Stadhuis gesloten. Bij een galadiner ter ere van het bruidspaar was een aantal oude vrienden van Karel aanwezig. Onder invloed van de nodige drank brachten zij de Hitlergroet en zongen zij het Horst Wessellied. Eén van hen ontrolde een spandoek met de provocerende tekst: “Geef die Koerd een knoert”. Een woedende schoonpapa moest schuimbekkend worden afgevoerd.

In november 1987 kreeg Karel een ernstig auto-ongeluk, toen hij de vangrail in vloog van één van de fly-overs van het Prins Clausplein. Hij kwam met de schrik vrij, maar van het vertellen van onsamenhangende verhalen zou hij vervolgens zijn leven lang last blijven houden.

Met de zwangere Salida vertrok hij in 1988 naar Turks-Koerdistan. Salida had besloten zich te mengen in de strijd om de bevrijding van haar vaderland. Zij trof Karel aan zijn zijde, die in het geheim echter zowel aan het Turkse als aan het hem vertrouwde Irakese regime aanbood om namens hen landvoogd te worden van de nieuw te vormen provincie Koerdistan. Als reactie kwam er een aanval met mosterdgas. Na die te hebben doorstaan, vertrok Salida met haar kind naar Nederland. Karel bleef en schopte het tot Opperbevelhebber van de Koerdische Strijdkrachten. Tevens schopte hij, zo willen sterke geruchten doen geloven, een paar buitenechtelijke kinderen op de wereld.

Toen een spion, opererend onder de naam Orang Utan, in het Koerdische kamp dreigde te worden ontmaskerd, reisde Karel spoorslags af naar Nederland.

Terug in Nederland pakt hij zijn baan in dienst van het bedrijf van zijn schoonvader weer op en concentreert zich op zijn grootste hobby: de jacht. In 1991 wordt hij voorzitter van de afdeling Bomenbuurt van de Haagse Natuurvrienden. In die representatieve functie haalt hij menige subsidie binnen voor het Paddenpad in de Haagse Vogelwijk. Hij komt in opspraak als hij in de duinen, niet ver van datzelfde Paddenpad, wordt aangetroffen met twee dode konijnen en een nadampend dubbelloops jachtgeweer.

Mede door de oorlog in Koerdistan had Karel veel connecties bij diverse organisaties en bedrijven, waardoor hij als voorzitter mocht aanblijven. Hij werd vrij gelaten in tal van beslissingen en aanbevelingen. In 1996 kwamen er echter geruchten. Karel zou steekpenningen hebben ontvangen van de Amsterdamse Borstvoedingsvereniging ‘Loktiet’. Loktiet had als filosofie dat de borstvoeding moest worden ondersteund door het gebruik van een levensecht knuffelbeest. Hiertoe had Karel honderden eekhoorns, konijnen en puppy’s gedood en in opgezette vorm aan Loktiet geleverd. Een speciale commissie van de Natuurvrienden deed hier onderzoek naar. Duidelijke bewijzen werden niet gevonden. Wel indirecte aanwijzingen. Karel verklaarde dat zijn “betrekkingen met Loktiet zich verkeerd hadden ontwikkeld.” Het onderzoek had gevolgen: Karel kreeg eervol ontslag als voorzitter en al zijn representatieve functies werden hem ontnomen.

Voor veel Koerden bleef Karel de personificatie van het verzet tijdens de oorlog in Koerdistan. Hij was bij zoveel mogelijk feesten en reünies aanwezig. Evenals bij feestelijkheden rond het door hem in 1999 opgerichte Kanjerfonds, opgezet als stimulans voor zijn persoonlijke inzet op het culturele vlak. Jaarlijks reikt Karel zichzelf de Gouden Kanjer uit voor zijn ongevraagde bijdragen. Dit in de overtuiging dat organisatoren van literair-culturele evenementen, publiek en uitgevers op hem zitten te wachten.

De laatste jaren beleefde Karel, hypochonder als hij is, weer ettelijke benarde medische momenten. Diverse veronderstelde aandoeningen en zichzelf aangeprate ziekten speelden hem parten en vele malen balandde hij in een ziekenhuis. Waar hij in de meeste gevallen met een cynische glimlach werd weggestuurd.

Maar zijn wil om de leven was sterk en in 2001 richtte hij de Orde van de Gouden Hark op voor het behoud van de flora in het Segbroekpark. Na een gedwongen ontslag uit zijn functie zag Karel kans om wel tweemaal per week het park geheel aan te harken. De laatste jaren heeft de Stichting Wildplassen zijn grootste aandacht. Doel van deze stichting is de natuur de vrije loop te laten. Vermoed wordt dat een en ander te maken heeft met Karel’s prostaatprobleem.

Bij de scheiding van zijn vrouw in 2003 laat Karel bij testament vastleggen dat hij na zijn overlijden wil worden gecremeerd en dat vervolgens zijn as wordt vermengd met de aangelengde diarree van een aan de varkenspest lijdende zeug, zodat het mengsel op adequate wijze over zijn nietsvermoedende ex kan worden uitgestort.

En gecremeerd wil hij worden, want je zal net zien dat als hij moet worden begraven dat dan de vorst weer in de grond zit.

© Karel Kanits      

 

 

 

 

De Duitschers moesten eensch weeten: Eene Radio-reedevoering deur Haere Maejesteith...

 

10 mei 1940

"Daames en Heeren: Onsch proogramma wordt heeden onderbrooken voor een buitengewoone meededeling van Haere Maejesteith de Koningin..."

 

"Volck van Neederland, daer zijn ze weder... Onzen Oosterbuuren weeten maer van geen ophouden. Andermael steeken den Teutoonen zwaerbewaepend den grenzen van hun vreedelievende buurlanden oover.

Ik schrijf het ganzen volck veur om eenen rieleksten houding aan te neemen en desgevraeghd den fietsch direct aen den vijand beschikbaer te stellen. Edoch, U behoeft niet eerscht den eeventueelen lecken banden te herstellen.

Ik raedt U allen aen om den koomenden vijf jaeren even wat naedeelen te ondervinden van den bruuten bezetter. En veelvuldigh Radio Oranje te beluisteren voor den uitslaegen van het Nederlandsch Elftal in ballingschap. Daer zult U den hongerwinter dan wel mee deurkoomen.

Zelf zal 'k in Groot-Brittannië den zaek op den voet volghen en U te geleegener tijd een ferm hart onder den riem steeken.

Onsch leeger heeft zich heedenmiddag overgegeeven. Als laetste het dappere 105de reegiment wielrijders, dat eerscht in eenen buitenwijkh van Brussel het angstige vermoeden kreeg den wegh eenigszins kwijt te zijn geraekt. Fort Holland isch gevallen, omdat de Duitsche eenheeden aen den Hollandsche IJssellinie slechtsch natte sokken overhielden.

Om kort te gaen: den Geeneraelen Staf kon den veiligheid van mij en den mijnen niet gaeranderen. Bovendien dreigde den misdaedighen bezetter om mijn faevorieten winkelstraet te bombarderen en dat wasch veur mij de limit. Hoogstpersoonlijk heb ik Adolf herinnerd aan het pijnlijken feith dat hij slechts oover één testikel beschikt en dat ik gaerne bereid ben om hem oock op maejesteitelijken wijze van dien anderen nazibal af te helpen. Ik voeghde hem toe:

'Shit Aed, je druckt onsch nog ietsch dieper den stront in, man. Doe toch eensch rielekst...

Wenn du auf diese Weise persistierst, halten wir doch nichts über, Mensch! Zusammen mit der Eva backst du es wohl Braun! Realisierst du denn nicht, dass mit all deine Bomben meine studierende Tochters mit Ihre Konzentration kampen?'.

 

Maer het mocht niet baeten...

 

Onsch staet thansch een gansch zwaeren tijd te wachten; een deel van mijn famielje zal zich gedwongen zien te vestighen in Caenaedae. Ver van huisch en haerd, maer het is een offer dat wij gaerne brengen. Zelf zal 'k gedwongen zijn om in London te resideeren en u viae den draed-omroep tot moet en kalmte te maenen en te toonen waerdeur onsch volck groot geworden is: versaeght niet! Oock al bombarderen den Duitschers u heelemael weezenloosch! Bedenckt dat het vreeselijken bombardement van Rotterdam toch oock weder als veurdeel heeft dat we daer nae den oorlogh direckt met den nieuwbouw kunnen aenvangen. Boovendien wasch dien Rotterdamschen binnenstadt toch het aenzien niet waerd; in feite heeft den vijand onsch dusch eenen grooten dienscht beweezen!

 

Ick roep U op Uw waerdigheid teegenover den bezetter te bewaeren en te laeten blijcken dat men wel haeve en goet kan confisqueren, maar dat men nimmer Uw geest en gedachten kan verooveren, noch beheerschen. Om het met den Duitschen () schrijver Bertolt Brecht te zeggen: ‘Gedanken sind frei! 

Denkt daerom immer aen het Huisch van Ooranje als U in eenen dip komt te verkeeren, denkt aen waer een klein land grooth in isch geworden en laet den Duitschersch den tyfusch krijghen!”

 

© Daan Onder

 

 De RVD is hard bezig om het stoffige imago van de Oranjes op te poetsen...

Naer den ooverighen paeginae's:

Ornitho, Simultaanverhaal, Geschiedenis van Den HaagAforismen, Deutschland  über alles, Zinnen-aanvultest, Het Vergeetregister, RoddelsHet Haags Woãhdeboek, Het Spogtkatern, Rijmpies, Niets zo charmant..., Scheldwoordenboek, Irritaal, Spreekwijzen, Beledigingen, Lekkere Wijven.nl, De Bevrijding, Alzheimer? Vergeet het maar!, Waar gaan we dit weekend naar toe?, Krantenkoppen, Gevleugelde dialogen, Misverstanden,  Het DierenrijkHet DierenrijkWhat's in a name?BioLINKS